يك گام بخواهيم برداريم تعادل خود را از دست داده زمين مى‌خوريم، زيرا رسم راه رفتن را فراموش كرده‌ايم، و تازه اگر بتوانيم راه برويم، نه راه خانه خودمان را بلديم و نه مركز كارمان را، سرگردان و بى هدف بايد پرسه بزنيم تا بميريم.

نه تنها دوستان خود را نمى‌شناسيم، برادر و پدر و مادر و فرزندان ما هم براى ما ناآشنا هستند و هيچگونه ميان آنها و ساير مردم فرق نمى‌گذاريم چه اينكه حافظه ما از كار افتاده است!

اگر گرسنه شويم نميدانيم چه چيز بخوريم، زيرا همه غذاها را فراموش كرده‌ايم و اگر غذائى جلو ما باشد تازه راه دهان خود را به زحمت مى‌توانيم پيدا كنيم و با اين حال تصديق ميكنيد كه زندگى چه عذاب اليمى براى ما خواهد بود.

ممكن است اينها را فرضيه و يك نوع خيال باقى تلقى كنيد، ولى اينطور نيست، در بيماريهاى حافظه كه معمولًا گوشه‌اى از آن را مى‌افتد و يا اختلال پيدا مى‌كند نمونه حالتى كه از فقدان حافظه به انسان دست مى‌دهد كاملًا مشهود