آنها خود را با «ابديت‌» پيوسته مى‌ديدند زيرا معتقد بودند از آنجا سرچشمه گرفته، و بهمان باز مى‌گردند، و بهمين دليل فنا و نابودى كه فكر آن اعصاب انسانرا مى‌لرزاند براى آنان مفهومى نداشت.

يك «قطره كوچك» در وسط بيابانى سوزان خيلى زود از بين مى‌رود اما اگر با «دريا» مربوط گردد هميشه خواهد بود و رنگ ابديت بخود مى‌گيرد.

«مرگ» در نظر آنها دريچه‌اى بسوى يك جهان تازه، جهانى كه بمراتب از دنيائى كه در آن زندگى مى‌كنيم، وسيعتر، لذت بخش‌تر، نشاطانگيزتر، و نوارانى‌تر بود و بنابراين آنرا مرحله‌اى كاملتر از اين زندگى مى‌ديدند.

از اين رو هرگز مرگ در نظر آنها، آن قيافه مهيبى كه از تصور آن مو بر بدن راست مى‌شود، نداشت، اين افكار جزء وجود آنها شده بود با تمام روح و جان خود به آن ايمان داشتند.

اما من نو سفر بودم و تازه كار و اينها برايم سراب بود!