معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢ - ٢- آرامش روح را كجا پيدا كنيم؟

اين آرزوى نهائى و تقاضاى درون من بود، آرزوئى كه تنها در عالم خيال به آن دسترسى داشتم.

ولى شايد اين دانشمندان در سنين «بلوغ فكرى» همين حال را داشته‌اند و با جهاد پى‌گيرى بر آن پيروز شده‌اند و شايد با همين فكر خود را تسلى ميدادم.

بخوبى ياد دارم كه در آن سالها چه اندازه پريشان و در چه افكارى غوطه ور بودم.

گاهى احساس مى‌كردم كه وجود من در برابر پرسشهاى مربوط به اسرار آفرينش، آغاز و انجام زندگى، مسئله سرنوشت، و مانند آنها بسان پر كاهى است كه با وزش يك نسيم مختصر از اين سو به آن سو پرتاب ميشود.

طبيعى است يك «درياچه كوچك‌» مخصوصاً اگر كم عمق هم باشد، نسيم مختصرى آن را به تلاطم در مى‌آورد، ولى اگر وسيع و عميق باشد آرامش مخصوصى بر آن حكمفرما خواهد بود، طوفانها تنها آرامش ظاهرى آنرا بهم مى‌زند ولى اعماق آن آرام است.