فرض كنيد يك دوست عزيز ما ده سال پيش سفر كرده، در اين ده سال چقدر حادثه‌ها، خاطره‌ها، افراد و مسائل براى ذهن و حافظه، مطرح شده و در آن بايگانى گرديده است، ناگهان در خانه را مى‌كوبند تا در را باز مى‌كنيم و چشم ما بصورت او مى‌افتداو را مى‌شناسيم و فرياد شادى مى‌كشيم. اما مى‌دانيد جمله «او را مى‌شناسيم» يعنى چه؟ يعنى در يك لحظه برق آسا عكسى را كه به وسيله چشم مى‌بينيم باعكسى كه از او در ميان ميليونها عكس ديگر در حافظه از ده سال پيش نگهدارى شده، تطبيق كرده و تصديق مى‌كنيم كه اين همان دوست عزيز ماست.

آيا اگر خاطرات و محتويات حافظه يك نفر انسان بصورت پرونده‌هائى در آيد و هر كدام تحت شماره مخصوصى در يك مركز بزرگ بايگانى شود و صدها نفر مأمور رسيدگى و تنظيم آنها باشند، هرگز قدرت دارند به اين سرعت يك پرونده را حاضر سازند، اين است قدرت عجيب دستگاه حافظه ما!