ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨ - مقصود

(وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ‌): او خداى است كه موجودات را روزى ميدهد و نيازى بروزى ديگران ندارد. اما علت اينكه بجاى روزى دادن، اطعام كردن را بكار مى‌برد، اين است كه مردم بيشتر نيازمند طعام هستند. بعلاوه، از اين بيان، استنباط ميشود كه خداوند شباهتى به موجودات جسمانى كه نيازمند غذا هستند، ندارد. تنها موجودات جسمانى به غذا محتاجند.

اين آيه، استدلال محكمى است در برابر كافران. كسى كه خالق آسمانها و زمين و پديد آورنده موجودات و مدبر و رازق و اطعام كننده ايشان است و همه موجودات، دست نياز بسوى درگاه او بر آورده‌اند، برتر از آن است كه مانند و نظيرى داشته باشد.

او قادر، قاهر، غنى و حىّ است و جز او كسى سزاوار پرستش نيست.

(قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ‌): بگو: خدا بمن فرمان داده است كه نخستين كسى باشم كه در برابر فرمانش تسليم و در برابر حكمش راضى باشم. پيش از همه، خدا را عبادت كنم و پيش از همه بعد از دوران فترت رسل به او ايمان آورم، بنا بر اين او اولين مؤمن و مسلمان است، زيرا بر او وحى نازل شده است.

برخى گويند: يعنى مامورم كه اولين خاضع و مؤمن و حق شناس و رها كننده شرك و بت پرستى باشم. چنان كه موسى گفت:(سُبْحانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ) (اعراف ١٤٣: خدايا منزهى تو. بدرگاهت توبه مى‌كنم و من نخستين مؤمن هستم) مقصود موسى اين بود كه من از كسانى نيستم كه ميخواستند ترا بچشم بنگرند. و چنان كه ساحران دربار فرعون گفتند:(إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنا رَبُّنا خَطايانا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ) (شعراء- ٥١.) يعنى: طمع ما اين است كه خدا از خطاهاى ما در گذرد، زيرا ما نخستين كسانى هستيم كه به سحر نبودن عصا و حق بودن آن از ميان ساحران ايمان مى‌آوريم.

(وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌): نه تنها به من امر كرده است كه اولين مؤمن و مسلم باشم، بلكه امر كرده است كه خود را از صف مشركين خارج سازم.