ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٥٠ - دلالت آيه

(إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِينَ‌): پروردگار تو بحال كسانى كه از حق بباطل و از حلال بحرام مى‌گرايند، داناتر است.

(وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ‌): از هر چه گناه است، در آشكار و نهان بپرهيزيد.

اين معنى از قتاده و مجاهد و ربيع بن انس است. جبائى گويد: مقصود از ظاهر، كارهاى اعضاء و مقصود از باطن كارهاى قلب است. سدى و ضحاك گويد: گناه ظاهر، زنا و گناه باطن رفيق بازى است. سعيد بن جبير گويد: گناه ظاهر همبستر شدن با زن پدر و گناه باطن زناست. ضحاك گفته است: مردم جاهليت، زناى آشكار را گناه ميدانستند و زناى پنهان را گناه نميدانستند. بهتر از همه اقوال، قول اول است كه شامل همه آنها ميشود.

(إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ‌): آنان كه مرتكب معصيت و زشتى‌ها ميشوند، بزودى بكيفر كردار خويش مى‌رسند.