ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٩٣ - مقصود

زهى بدبختى و حسرت!( وَ ما نَرى‌ مَعَكُمْ شُفَعاءَكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكاءُ): آن بتهايى كه گمان مى‌كرديد در كار و سرنوشت شما با ما شريكند و شما را در روز قيامت، در پيشگاه خداوند شفاعت مى‌كنند، همراه شما نيستند. امروز مى‌بينيد كه پرستش بتها براى شما هيچگونه نفعى ندارد و هر چه رشته‌ايد، پنبه شده و هر چه گفته‌ايد، خطا بوده است.

اين آيه اختصاصى به اهل شرك ندارد. بطور كلى هر كس كه غير خدا را بپرستد و از او اميد خير داشته، و به او اعتماد كند و از زيانش بترسد، در اين آيه داخل است.

(لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ‌): اكنون پيوندها و سلك جمعيت شما گسسته شده، ارتباطها و نسبت‌ها قطع شده است و هر كس گرفتار كار خويش است.

(وَ ضَلَّ عَنْكُمْ ما كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ‌): پندار شما تباه شد. اكنون نمى‌دانيد بتها كه آنها را پيش خدا شفيع خود مى‌دانستيد، كجا هستند و عبادت شما آنها را سودى ندارد. برخى گويند: يعنى پندار شما نسبت به اينكه قيامت و حساب و كتابى نيست، بر باد رفت.

اين آيه مردم را تشويق مى‌كند كه بدنبال كارهاى نيك كه موجب نجات و رستگارى آنها مى‌شود، باشند نه بدنبال مال كه سرانجام مى‌گذارند و مى‌روند و بعد از مرگ نفعى از آن نمى‌برند.