ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨ - مقصود

فانى و پايان پذير است و بين عذاب خداوند كه دائمى و هميشه‌گى است هيچ فرق نگذارده، چون كه تميزش كم و قدرت ايمان او اندك است. خداوند اذيت و آزار مردم را «فتنه» ناميده بمنظور مشقت و رنجهايى است كه در آن مشاهده مى‌شود.

(وَ لَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ‌): اى پيامبر اگر يارى و نصرت خدا برسد و مؤمنين پيروز شده، دولت و حكومت اولياء خدا بر كافرين سلطنت پيدا كند.

(لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ‌): اين ضعيفان در ايمان و منافقين كه وصف آنان گفتيم بمؤمنين مى‌گويند البته ما با شما بوده و براى پيروزى بر دشمن با شما كمك مى‌كرديم، اما منظور آنان طمع در اموال جنگى است تا بهره‌اى نصيب آنها شود.

سپس خداوند شديداً تكذيبشان نموده مى‌فرمايد:

(أَ وَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِما فِي صُدُورِ الْعالَمِينَ‌): آيا خداوند آگاه‌تر نيست بآنچه در سينه‌هاى جهانيان است از ايمان و نفاق آنها، بنا بر اين گفتار دروغين آنان بر خدا پوشيده نيست.