بزرگترین فریضه
(١)
مقدمه معاونت پژوهش
٧ ص
(٢)
مقدمه
١١ ص
(٣)
مفهوم امر به معروف و نهي از منکر
١٣ ص
(٤)
اهميت و جايگاه امر به معروف و نهي از منکر
١٥ ص
(٥)
ضرورت امر به معروف و نهي از منکر
١٨ ص
(٦)
1 دو گرايش درزمينه مسئوليت اجتماعي افراد
١٨ ص
(٧)
2 امر به معروف و نهي از منکر، ضرورتي عقلي
٢٦ ص
(٨)
3 مسئوليت افراد در برابر نيازهاي معنوي جامعه
٣٣ ص
(٩)
امر به معروف و نهي از منکر در آيات و روايات
٤٣ ص
(١٠)
1 آيات
٤٣ ص
(١١)
2 روايات
٥٢ ص
(١٢)
شرايط امر به معروف و نهي از منکر
٦٣ ص
(١٣)
1 عدم خوف از ضرر
٦٣ ص
(١٤)
2 پرهيز از توهين و رعايت حفظ شئون طرف مقابل
٧١ ص
(١٥)
3 احتمال تأثير
٧٧ ص
(١٦)
مراتب امر به معروف و نهي از منکر
٨١ ص
(١٧)
بيان اول
٨١ ص
(١٨)
1 احساس قلبي
٨٤ ص
(١٩)
2 اظهار ناراحتي
٨٤ ص
(٢٠)
3 اظهار به زبان
٨٦ ص
(٢١)
4 برخورد فيزيکي
٨٨ ص
(٢٢)
5 جهاد
٨٩ ص
(٢٣)
بيان دوم
٩٤ ص
(٢٤)
1 تعليم جاهل
٩٤ ص
(٢٥)
2 تذکر و موعظه
١٠٢ ص
(٢٦)
3 برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها
١٠٩ ص
(٢٧)
درباره روش ها و مصاديق بارز امر به معروف و نهي از منکر
١٢٥ ص
(٢٨)
1 ضرورت توجه به اختلاف در روش ها به تناسب شرايط زمان و مکان
١٢٥ ص
(٢٩)
2 ضرورت بهره­ گيري از طرح و برنامه در اجراي امر به معروف و نهي از منکر
١٢٩ ص
(٣٠)
3 ضرورت رعايت اولويت ها در اجراي امر به معروف و نهي از منکر
١٣٣ ص
(٣١)
4 ضرورت بصيرت به توطئه&rlm هاي دشمنان داخلي و خارجي
١٤٠ ص
(٣٢)
5 مقابله با تهاجم فرهنگي
١٤٢ ص
(٣٣)
6 حفظ آمادگي براي پاسخ گويي به شبهات اعتقادي و اخلاقي
١٤٩ ص
(٣٤)
7 ايجاد تشکل هاي اسلامي براي انجام فعاليت هاي اجتماعي
١٥١ ص
(٣٥)
8 تقويت روحيه شهادت طلبي براي احياي دين
١٥٦ ص
(٣٦)
9 ضرورت فراهم کردن زمينه هاي تأثير امر به معروف و نهي از منکر
١٦٠ ص
(٣٧)
10 تقويت نهادهاي احياگر امر به معروف و نهي از منکر در جامعه
١٦٣ ص
(٣٨)
چالش ها در بحث امر به معروف و نهي از منکر
١٦٧ ص
(٣٩)
1 تغيير منکر به معروف و معروف به منکر، مهم ترين آفت جامعه اسلامي
١٦٧ ص
(٤٠)
2 امر به معروف و نهي از منکر، تساهل و تسامح و خشونت
١٧٤ ص
(٤١)
3 امر و نهي مسئولان و التهاب آفريني در جامعه
١٨٣ ص
(٤٢)
4 امر به معروف و نهي از منکر و آزادي
١٨٥ ص
(٤٣)
کتابنامه
١٨٩ ص
(٤٤)
فهرست نمايه ها
١٩١ ص
(٤٥)
آيات
١٩١ ص
(٤٦)
روايات
١٩٢ ص
(٤٧)
موضوعات
١٩٢ ص
(٤٨)
اعلام
٢٠٦ ص
(٤٩)
اماکن
٢٠٨ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص

بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٨ - ١ تغيير منکر به معروف و معروف به منکر، مهم ترين آفت جامعه اسلامي

البته علي(عليه السلام) پیش از اين وقايع، چنين چيزي را پيش‌بيني فرموده بود: وَ‌إِنَّهُ سَيَأْتِي عَلَيْکمْ مِنْ بَعْدِي زَمَانٌ لَيْسَ فِيهِ شَيْ‏ءٌ أَخْفَي مِنَ الْحَقِّ وَ‌لَا أَظْهَرَ مِنَ الْبَاطِلِ وَ‌لَا أَکثَرَ مِنَ الْکذِبِ عَلَي اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَ‌لَيْسَ عِنْدَ أَهْلِ ذَلِک الزَّمَانِ سِلْعَه أَبْوَرَ مِنَ الْکتَابِ إِذَا تُلِيَ حَقَّ تِلَاوَتِهِ وَ‌لَا أَنْفَقَ مِنْهُ إِذَا حُرِّفَ عَنْ مَوَاضِعِهِ وَ‌لا فِي الْبِلادِ شَيْ‏ءٌ أَنْکرَ مِنَ الْمَعْرُوفِ وَ‌لا أَعْرَفَ مِنَ الْمُنْکرِ فَقَدْ نَبَذَ الْکتَابَ حَمَلَتُهُ وَ‌تَنَاسَاهُ حَفَظَتُهُ؛[١]«همانا پس از من روزگاري بر شما فرا خواهد رسيد که چيزي پنهان‌تر از حق، و آشکارتر از باطل و فراوان‌تر از دروغ به خدا و پيامبرش نباشد؛ و نزد مردم آن زمان کالايي زيانمندتر از قرآن نيست، اگر آن را درست بخوانند و تفسير کنند؛ و متاعي پرسودتر از قرآن يافت نمي‌شود، آن‌گاه که آن را تحريف کنند و معاني دلخواه خود را رواج دهند. در شهرها چيزي ناشناخته‌تر از معروف و شناخته‌تر از منکر نيست، حاملان قرآن، آن را واگذاشته و حافظان قرآن، آن را فراموش مي‌کنند». بنابر اين فرمايش، ممکن است روزي فرا رسد که معروفي مصداق منکر و منکري مصداق معروف معرفي شود و محتمل است که در چنين وضعيتي، جهاد تبديل به منکرترين منکرات شود؛ امر به معروف و نهي از منکر دخالت در امور ديگران تلقي گردد؛ و اقامه احکام دين واپس‏گرايي و ارتجاع تلقي گردد!

مختصر آنکه، انسان‌ها حق دارند در جامعه‏اي زندگي کنند که معروف، يعني آنچه خدا مي‏پسندد، در جامعه رواج داشته باشد و منکرات، يعني آنچه شيطان مي‏پسندد، در آن جامعه، متروک، منفور و


[١] نهج البلاغه، خطبه ١٤٧، ص٢٧٠.