بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣١ - ٢ امر به معروف و نهي از منکر، ضرورتي عقلي

به‌عبارت‌ديگر، ديدگاه حاکم بر جوامع را درباره انسان‌ها، مي‏توان به دو دسته کلي تقسيم کرد: فردگرايي[١] و جامعه ‏گرايي.[٢] برخي انسان‌ها در زندگي، تنها به خود مي­انديشند و در پي آسايش و رفاه خويش‌اند. براي اين گروه تفاوتي ندارد که اين راحتي و پيشرفت مادي باشد يا معنوي. محور افکار و فعاليت آنان، نفي ضرر و کسب منفعت براي خودشان است. در سوي ديگر، کساني هستند که خود را با ديگران در زندگي اجتماعي شريک و وابسته مي‏دانند و فقط به فکر خود نيستند. اين گروه، اگر خير و برکتي طلب مي‏کنند، براي همه مي‏خواهند و اگر پيشرفتي را پی می‌گیرند، آن را براي همه مي‏جويند، حتي اگر پيشرفت معنوي و سعادت اخروي هم مي‏خواهند، آن را براي همه آرزو مي‏کنند.

مکتب انبياي الهي و به‌ویژه دين مقدس اسلام، نگرش جامعه‏گرايي را تقويت مي‏کند؛ بدون اينکه حقوق فردي را ناديده بگيرد. دين اسلام مي‏کوشد به‌گونه‌اي انسان را تربيت کند که در همه مراحل زندگي، به کل انسان‌ها ـ به‌ویژه اعضاي جامعه اسلامي‌ـ نظر داشته باشد. براي مثال، در نماز که يک عبادت فردي است و در قرائت سوره حمد، شخص نمازگزار، در مقام اظهار عبوديت، خطاب به خداوند نمي‏گويد: إياک أعبُد؛ «من تو را مي‏پرستم»، بلکه مي‏گويد: إِيّاک نَعْبُدُ؛ «ما تو را مي‏پرستيم». اگر انسان در نيمه‏ هاي شب به‌تنهايي در محراب عبادت مي‏ايستد و نماز مي‏خواند، يا در بياباني که هيچ انساني هم حضور

Individualism.

 Socialism.