بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٠ - ٢ امر به معروف و نهي از منکر، تساهل و تسامح و خشونت

براي ترويج فرهنگ تساهل و تسامح است. به‌هرروي، اشخاص مختلف، با بيان‌هاي گوناگون ـ گرچه ممکن است بعضي از ايشان حسن نيت داشته باشند‌ـ به‌قدري تساهل و تسامح، تحمل افکار ديگران و گزاره‏هايي ازاين‌دست را تکرار کرده‌‏اند که سرانجام تا حدي بر همگان اثر کرده است. گرچه ممکن است استثنائاتي نيز وجود داشته باشد، همگان باور کرده‏اند که در اين زمان و در اين اوضاع، نمي‏توان زياد سخت گرفت و به اصطلاح «خشونت» ورزيد. امروزه داشتن غيرت ديني، تعصب در برابر احکام اسلام، اعتقاد به اينکه دين برحق و اصيل فقط يکي است و احکام آن بايد به اجرا درآيند و اموري از اين دست، جزم‌‏گرايي تلقي مي‏شود. امروزه دنياي مدرن چنين حرف‌هايي را نمي‏پسندد، و در عوض، بازار پلوراليسم ديني و کثرت‏گرايي گرم است. اين حرف‌ها آن‌قدر گفته و نوشته شده است که هر کسي به‌گونه‌ای تحت تأثير قرار گرفته است.

اگر بخواهيم از اين خواب غفلت بيدار شويم بايد در قدم اول دام «تساهل و تسامح» را پاره کنيم. اسلام ديني آسان است و سهولت و يسر دارد: يُرِيدُ اللّه‏ُ بِکمُ الْيُسْرَ؛[١] «خدا درباره شما آساني و سهولت را اراده کرده است»؛ اما تساهل و سهل‏انگاري ندارد. دين اسلام آسان است؛ اما در آنچه هست، سهل‏انگاري و بي‌‏اعتنايي را روا نمي‏داند. مراد پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) از اَلْحَنيفيَّه السَّهْلَه السَّمحَه، در عبارت: لم يرسلني الله بالرهبانيه ولکن بَعَثَني بالحَنيفيَّه السَّهْلَه السَّمْحه؛[٢] «خداوند مرا به رهبانيت و