بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٦ - ٢ امر به معروف و نهي از منکر، تساهل و تسامح و خشونت

بِهِمَا رَأْفَه فِي دِينِ اللَّهِ؛[١] «هريک از زن و مرد زناکار را صد تازيانه بزنيد و نبايد رأفت در برابر آن دو شما را از اجراي حکم الهي مانع شود»، افراد در اجراي احکام الهي نبايد تحت تأثير عاطفه و رأفت قرار گيرند و حکم الهي را به تعطيلي کشانند. حکم اين آيه، ابدي است و مختص زمان صدر اسلام نيست؛ اما صاحبان تفکر تساهل و تسامح، معتقدند تاريخ مصرف آيه گذشته است! پس اگر تاريخ مصرف هريک از آيات، به‌تدريج، بگذرد، ديگر چه اسلامي باقي مي‌ماند که بخواهيم از آن دفاع کنيم؟! در آن صورت، ديگر انقلاب اسلامي ضرورتي نداشت و احياي احکام اسلام و اجراي آنها در جامعه بي‌معنا بود.

نخستین وظيفه‌اي که در‌اين‌زمينه بر دوش ماست، اين است که بکوشیم خود ما دچار چنين اشتباهات و شبهاتي در مباني فکري و اعتقادي‏مان نشويم و روزي نرسد که ترديد کنيم آيا سخنان اين مدرنيست‏ها و پست‌مدرنسيت‏ها صحيح باشد. لازمه چنين امري اين است که دين را همان‌گونه که هست بشناسيم و دچار اين آفت نيز نشويم که در مقابل غوغاسالارها، ضعف نفس پيدا کنيم و خود را ببازيم و ديگر جرئت نکنيم از ترس از دست دادن موقعيت و محبوبيت خود، در مقابل موج فساد سخن بگوييم. بنابراين پس از شناخت صحيح اسلام، موظفيم آن را با تمام لوازمش، ترويج کنیم و بديهي است که انجام اين وظيفه، هزينه خواهد داشت؛ ممکن است افرادي به سبب انجام اين رسالت، ناچار باشند، دشنام بشنوند؛ شخصيتشان، يا حتي خودشان ترور