بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٧ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها

و تهديد، فضاي خفقان‏‌آوري بر جامعه حاکم شده بود. مخالفان را دار مي‏زدند، يا ترور مي‏کردند؛ نه کسي به خود جرئت قيام مي‏داد و نه نيرو و تواني براي کسي مانده بود. در چنين شرايطي جامعه نيازمند حرکتي بود که از يک نفر يا يک گروه کوچک بر‌نمي‏آمد. تبليغ نيز تأثيري نداشت؛ چون تمام ابزار آن در اختيار امويان بود و فرياد امام(عليه السلام) فقط به گوش گروه معدودي مي‏رسيد. از‌این‌روی تا بيست سال، ایشان مجبور بود پنهاني و در خفا، با ياران و اصحاب خود صحبت کند.

اما در فلسفه قيام امام حسین(عليه السلام) که به انگيزه امر به معروف و نهي از منکر صورت گرفت، لازم است به يکي از خطبه‌هاي ایشان اشاره شود که پس از ممانعت حرّ و لشکريان کوفه، ايراد گرديد. ايشان در منزل بيضه چنين فرمودند: أَيُّهَا النّاسُ اِنَّ رَسوُلَ اللّه‏ِ(صلي الله عليه و آله) قالَ: مَنْ رَأي سُلْطانا جائِرا مُسْتَحِلاًّ لِحُرُمِ اللّه‏ِ ناکثا لعَهْد الله مُخالِفا لِسُنَّه رَسُولِ اللّه‏ِ يَعْمَلُ في عِبادِ اللّه‏ِ بِالإثْمِ وَالعُدْوانِ فَلَمْ يُغيِّر عَلَيهِ بِفِعْلٍ وَلا قَوْلٍ کانَ حَقّا عَلَي اللّه‏ِ أَنْ يُدخلَه مَدخلَه. اَلا وإنَّ هؤلاء قد لَزِمُوا طاعه الشَيْطانِ وَتَرَکوا طاعَه الرَّحْمنِ وأَظْهَروا الفَسادَ وعَطَّلوا الحُدُودَ واسْتأثروا بالفَيْءِ واَحَلُّوا حرامَ اللّه‏ وحَرَّموا حلاله وأنا أحق من غَيِّر؛[١] «اي مردم، همانا رسول خدا(صلي الله عليه و آله) فرمود: «کسي که حاکم ستمگري را بنگرد که ستم مي‌کند و حرام خدا را حلال مي‌شمارد، و عهد و پيمان خدا را مي‌شکند، و با سنّت رسول خدا مخالفت مي‌کند، و در ميان بندگان خدا با فساد و ستمکاري عمل مي­کند، با عمل يا با سخن اگر برضد آن حاکم قيام نکند، سزاوار است بر خداوند که او را با