بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٦ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها

يافت نمي­شود. اين تقديري بود که خداوند متعالی براي ایشان در امت آخر‌الزمان مقرر فرموده بود تا امتي که بعد از او ديگر پيامبري نخواهند داشت، به آخرين درمان براي دردهاي اجتماعي و روحي و معنوي جامعه دست يابند. در جايي که هيچ راهي براي تبليغ دين، احياي احکام الهي و مبارزه با ظلم و ستم وجود ندارد، اين راه وجود دارد که کسي با مبارزه تا سرحد شهادت، حقانيت دين را اثبات کند و مظلوميت خويش را به مردم نشان دهد.

رسالت سيدالشهدا(عليه السلام) در حماسه کربلا، اقامه امر به معروف و نهي از منکر بود. سيره ایشان در اقدام به امر به معروف و نهي از منکر مي‌تواند الگوي ما در اين زمان قرار گيرد؛ چگونگي به‌کارگيري وسايل و ابزار خاصي که آن امام بزرگوار به‌منظور امر به معروف و نهي از منکر به‌کار گرفت، مي‌تواند الگوي مناسبي براي ما دراين زمينه باشد. با الگوگيري از اين حرکت بزرگ، بايد اين روح را در کالبدهاي مختلفش شناسايي کنيم و متناسب با شرايط زمان و مکان، آن روح را زنده نگه داريم و ترويج کنيم. همچنين عواملي را که مانع انجام امر به معروف و نهي از منکر مي‏شود، بشناسيم و در جهت تضعيف، و بلکه در جهت نفي آنها بکوشیم.

امام حسين(عليه السلام) در زمانه خود، همواره نگران بود که وضعي به وجود آيد که مردم نتوانند حق را از باطل تميز دهند. در چنين موقعيتي، نه با فعاليت‌هاي تبليغي و نه با پول مي‏توان اقدامي انجام داد. همچنين جنگ و جهاد نيز سودي نمي‏بخشد؛ زيرا جبهه حق طرف‌دار ندارد و قدرت و ثروت در دست باطل است. در زمان معاويه، بر اثر تبليغات و نيز ارعاب