بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٥ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها
زنداني کردن امام(عليه السلام) است. ازاينرو، بلافاصله پس از اين سخنان، دستور داد تا ايشان را دستگير کنند.
البته گاهي شرايط بهگونهاي است که تنها ميتوان با فعاليتهاي فرهنگي متفرق و پنهاني، اصل دين مردم را حفظ کرد، به اين اميد که روزي معرفت آنان رشد يابد و بتوانند کارهاي مهمتري انجام دهند. تقريباً از زمان امام سجاد(عليه السلام) به بعد، به ادله مختلفي، تمام معصومان(عليهم السلام) چنين برنامهاي داشتند. برخی مسلمان در محضر ائمه(عليهم السلام) و با تلاش آن بزرگواران، بر اساس فرهنگ اسلامي تربيت يافتند، و در اطراف بلاد اسلامي پراکنده شدند و براي هدايت مردم تلاش کردند. شاهد اين مدعا، بارگاههاي پرشمار امامزادگاني است که تحت تأثير تربيت ائمه اطهار(عليهم السلام)، در مناطق مختلف، و در اقصا نقاط سرزمينهاي اسلامي به ارشاد و هدايت مردم ميپرداختند و فعاليتهاي آنان تقريباً منحصر در فعاليتهاي فرهنگي بود و ميکوشيدند تا اصل دين مردم از بين نرود.
امر به معروف و نهي از منکر، بهويژه در بُعد عملي آن، در شخصيت و زندگي سيدالشهدا(عليه السلام) به شکل ويژهاي ظهور کرد. در ميان انبياي الهي(عليهم السلام)، در گذشته هم کساني بودند که در راه رسالت خويش به شهادت رسيدند؛ برای نمونه، در ميان آنان کساني، مدتها در چاه زنداني شدند، و سرشان را با ارّه بريدند، ولي بااينحال، تمام آنها تحمل کردند. اما کاري که امام حسين(عليه السلام) با آن وسعت و عمق انجام داد، در سراسر تاريخ نمونهاي از آن