بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١١ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها

بنابراين مفهوم متعارف امر به معروف هنگامي مصداق پيدا مي‏کند که حکومت اسلامي مقتدر بوده، ارزش‌هاي اسلامي در جامعه حاکم است. در اين زمان، مردم از انجام کار زشت و گناه خجالت مي‏کشند و نهي از منکر بر آنها تأثير مي‏گذارد. اين نوع امر به معروف همان شرايطي را دارد که در منابع فقهي و رساله‏هاي عمليه آمده است. البته اين شرايط، شامل امر به معروفي نمي‏شود که به معناي جهاد است؛ زيرا امر به معروفي که مصداق جهاد باشد، ديگر مشتمل بر شرط عدم خوف از ضرر نيست و از‌این‌روی امام خميني(رحمهَ الله) تأکيد داشتند در چنين مواردي تقيه جايز نيست؛ هر‌چند با هزينه‌هاي سنگين همچون کشته شدن شمار زيادي از انسان‌ها همراه باشد.

بدين‌ترتيب، امر به معروف و نهي از منکر در معناي عام خود، ازيک‌سوي، تعليم جاهل را دربر مي‏گيرد و از سوي ديگر، تا مرحله جهاد مي‏رسد؛ زيرا هدف جهاد، برتري سخن خداست: وَکلِمَه اللّهِ هِيَ الْعُلْيَا؛[١] «و سخن خدا (و آيين او) بالا (و پيروز) است». منظور امام حسين(عليه السلام) نیز از امر به معروف و نهي از منکر، مفهوم عام آن است، نه معناي متعارف محدود آن، که عدم احتمال ضرر يکي از شرايط آن است؛ زيرا امام به‌يقين مي‏دانست که کشته خواهد شد. ايشان افزون بر علم امامت و اخباري که از جد و پدرش درباره شهادت خود شنيده بود، از طريق علم عادي نيز مي‏توانست از شهادت خود آگاه شود؛ چنان‌که