بر اساس مطالب پیشین روشن می‌شود دست‌کم برخی معصومان: از طبیب استفاده می‌کرده‌اند و این امر، گاه در حضور معصوم دیگر و حتی غیرمسلمان بودن طبیب صورت می‌گرفت. از این‌رو، بطلان سخن و اعتقاد کسانی که می‌گویند، باید همة علوم و دانش‌ها، از جمله طب و پزشکی را از نصوص دینی گرفت آشکار می‌شود، چراکه اگر این نظر درست بود، معصومان: هرگز نباید از طبیب استفاده می‌کردند بلکه باید خودشان یا معصوم دیگری که در کنارشان بود، به معالجه اقدام می‌کرد یا دست‌کم نباید از طبیب غیرمسلمان استفاده می‌کردند. هم‌چنین‌ارجاع دادن بیماران به پزشک با حضور خودشان نشان می‌دهد اهل بیت: قصد ورود در حیطه پزشکی را نداشتند. چرا که هدف از رسالت و امامت، هدایت انسان به سمت سعادت است، نه طبابت جسم وی.

البته پوشیده نیست که اخباری در زمینة ورود پيشوايان دين در مسائل پزشكى و طبابت بیماران وجود دارد. به نظر نگارنده، در این موارد هدف معصومان: از طبابت، اثبات حقانیت‌ خود برای مردم و نشان دادن علم و قدرتی است که خداوند متعال به ایشان عطا فرموده است. به عبارت دیگر، قصد معصومان: از این گونه تجویزات، این نبوده که خود بر مسند طبیبان بنشینند و مردم به جای مراجعه به پزشکان، به ایشان مراجعه کنند.

با توجه به مطالب پیشین، این‌که دین باید به تنهایی پاسخ‌گوی تمامی پرسش‌ها و نیازهای ما باشد، انتظار اشتباهی است و این اعتقاد که باید تمام علوم، از جمله علم پزشکی، فقط از دین و پیشوایان دینی گرفته شود، مخالف سیرة معصومان: است.

[٤٣٢]. منتهی الآمال، ج٢، ص١٤٢١.

[٤٣٣]. زندگانى امام حسن‌عسكرى٧، ص٢٧٦.