طبع شما بلغمی است(!)، چایی نخورید، نمک دریا بخورید، از خمیردندان استفاده نکنید، از قابلمة مسی استفاده کنید، در دیگ پخت غذا نعل اسب بیندازید(!)، تمامی بیماری‌هایتان را با حجامت درمان کنید و... . این‌ها و صدها توصیة شبیه این موارد، نسخه‌هایی است که امروزه به نام طب اسلامی برای افراد پیچیده می‌شود. مطرح‌کنندگان این طب، طیف‌های گوناگونی را تشکیل می‌دهند. در این میان برخی از منادیان طب اسلامی، آن‌ را به عنوان جای‌گزینی برای پزشکی جدید مطرح می‌کنند. پیش‌فرض بسیاری از ایشان این است که دین اسلام برای زندگی انسان برنامه جامعی دارد، به گونه‌ای است که حتی از نیازهای پزشکی - درمانی مسلمانان نیز غفلت نشده است؛ بنابراین، دین اسلام پاسخ‌گوی تمامی مشکلات پزشکی مسلمانان است. بر همین اساس، ایشان معتقدند روش درمان بیماری‌های جسمی را باید از منابع اسلامی جویا شد، نه از دانشمندان غیرمسلمان غربی، چراکه در دین هر آنچه واقعاً برای انسان مفید بوده، بیان شده است و علومی که از دین به دست نیامده باشد، یا اصلاً علم نیستند و یا بی‌فایده و بلکه مضر هستند![٤١٠]

ایشان با نفی پزشکی جدید، برای ارائه نظام پزشکی اسلامی، به منابعی مانند قرآن، احادیث پزشکی معصومان: و کتب پزشکان مسلمان دوران تمدن اسلامی، استناد می‌کنند. مقاله حاضر در صدد بررسی مستندات و منابع این جریانات است. هم‌چنین به نقد مفروضات و روش‌های ایشان در استفاده از این منابع می‌پردازیم، با این امید که

[٤١٠]. برای نمونه، دقت در جملات ذیل که عیناً از زبان برخی فعالان منتسب به طب اسلامی است، می‌تواند روشن‌کنندة تفکرات ایشان باشد:

- ديني كه توانايي درمان زخم ساده را ندارد، چگونه ادعا مي‌كند كه شما را تا عرش الهي بالا مي‌برد! (دکتر خیراندیش،www.hejamat.ir)

- وقتي مرجع‌تقليد در انگليس درمان مي‌شود، اين چه ادعاي اسلامي است؟! (همو، همان)

- من همیشه گفته‌ام که اگر ١٢٤ هزار پیغمبر ١٢٤ هزار نکته گفته باشند، و به هر کدام از ایشان یک نکته از طرف پروردگار الهام شده باشد، کار طب تمام است؛ یعنی طب تکمیل شده و به کمال خود رسیده است!(دکتر روازاده، مصاحبه با نشریة پنجره، شماره ١٢٩)

- اگر ما بگوییم اسلام طب ندارد، باید بگوییم که انسان طب نداشته است! (همان)

- غیر از این(طب ناشی از علم خدایی)، هر چیزی که امروزه به ‌عنوان طب مطرح است، قطعاً برای بشر مضر است.(همان)

- و... .