قرآن‌کریم، روایات معصومان : و تراث اطبای مسلمان، منابع مورد استناد منادیان طب اسلامی است. در ادامه، به بررسی صحت و سقم پیش‌فرض‌ها و روش‌های بهره‌گیری از این منابع، می‌پردازیم.

a. قرآن کریم

گروهی از منادیان طب اسلامی، در تلاش برای استخراج نظام پزشکی از قرآن کریم هستند. ایشان برای اثبات عقیدة خویش، به آیه ٨٩ سوره «نحل» نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبياَناً لِّكلُ‌ِّ شىَ‌ْءٍF استناد کرده[٤١١] و برداشت‌های خود از قرآن را به عنوان طب‌ قرآنی مطرح می‌کنند. به نظر نگارنده، این برداشت از آیه و این نوع نگاه به قرآن مجید، صحیح نیست. توضیح این‌که هدف از نزول این کتاب شریف، تربیت معنوی و هدایت انسان‌ها به سوی سعادت و كمال است و در این راه، بیان علوم تجربی و قضایای علمی، ضرورتی ندارد، چراکه انسان برخوردار از موهبت الهی «عقل» است و خود می‌تواند با تدبیر و تجربه و البته جهت‌دهی کلی دین، پاسخ مسائل تجربی مورد نیازش را به دست آورد. بنابراین منظور از «كلُ‌ِّ شىَ‌ْءٍ» در آیه مزبور، همة

٢. برای نمونه، آقای جمشید خدادادی، که خود را مبتکر طب قرآنی می‌داند و مؤسسه «طب قرآنی و مائده آسمانی» را تأسیس کرده است و با این عنوان کلاس برگزار و کتاب منتشر می‌کند، برای منبع بودن قرآن در علم طب، به این آیه استناد می‌کند. (www.tebbeghorani.com)