شایان ذکر است، که در این مقاله منظور از اسلام، نصوص دین مبین اسلام(یعنی قرآن‌کریم و روایات معصومین:) و مراد از طب، فقط روش درمان بیماری‌های جسمی(یعنی طب علاجی) است. بنابراین، تعامل دین و طب در عرصة اخلاق پزشکی، احکام پزشکی و نیز پیش‌گیری و درمان بیماری‌های روحی، در این مقال بررسی نمی‌شود.

ضرورت پرداختن به سوءبرداشت‌ها از رابطة دین اسلام و علم طب و اهمیت آن، از آن جهت است که این بحث با سلامتی انسان‌ها و به‌ویژه جامعة اسلامی گره خورده است. توضیح این‌که کم نیستند مسلمانان و مؤمنانی که به دلیل علاقه به اسلامِ عزیز، مجذوب این روش درمانی شده و به روش‌های درمانی پزشکی نوین، کم‌اعتنا یا حتی بی‌اعتنا می‌شوند و گاهی آسیب‌ها و زیان‌های غیرقابل جبرانی به سلامتی ایشان وارد می‌آید. از سوی دیگر، عدم نتیجه‌گیری از طب منسوب به اسلام، ممکن است موجب ایجاد بدبینی و کم شدن اعتقاد بیمار و اطرافیان او، به معارف اصیل اسلامی گردد. هم‌چنین ترویج و ارائه بی‌ضابطة احادیث طبی می‌تواند بهانه‌ای‌ برای تمسخر مقدسات اسلامی، به دشمنان بدهد و نیز شبهة تعارض علم و دین را تقویت کند.

متأسفانه با وجود اهمیت این بحث و استناد این نسخه‌ها به دین اسلام، عالمان دینی و حوزه‌های علمیه، آن چنان‌که شایسته بود، به ارزیابی و نقد مستندات این جریانات نپرداختند؛ این در حالی است که بسیاری از منادیان طب اسلامی، افراد فاقد تحصیلات دینی هستند. البته مقدمة کتاب دانشنامه احادیث پزشکی، مجموعه‌مقالات مجله پژوهش و حوزه (شماره‌ ١٧ و ١٨) و مقالات: «درآمدی بر جایگاه روایات پزشکی»، «تبارشناسی روایات طبی» و«تعامل حدیث با دانش‌های بشری»، از جمله آثار قابل ذکر در این زمینه هستند. گفتنی است، در هیچ یک از این مقالات به طور روشن به نقد این جریانات پرداخته نشده و در بیشتر آن‌ها فقط روایات پزشکی بررسی شده است.

سؤالات تحقیق

- روش صحیح استفاده از قرآن در زمینة علوم طبی چیست و قرآن چه اثری می‌تواند