هدية الخير - بهاء الدوله سيد حسن نوربخش - الصفحة ٤٥٦

مسلمين است . دوم ، اجتناب است از هرچه در آن حضرت گناه است از فعل و ترك [١] و اين حال [٢] علماى ربّانيّين است . سيوم [٣] تبرّاست در كلّ حال از هرچيزى كه دل را از ياد حق ، مشغول مى گردانَد و اين حال اهل يقين و مقرّبان درگاه ربّ العالمين است و تقواى حقيقى اين است و تخصيص اين امر به شرف تقدّم در كلام رسول اللّه ، [٤] به واسطه تخصيص اوست به عزّ تكرّم [٥] عند اللّه ، چنانچه آيه كريمه «إنّ أكرمكم عند اللّه أتقيكم » ، [٦] بدين معنى اشارت مى فرمايد و جميع طاعات و عبادات ، متشعّب از اين اصل و تمامى مراتب كمالات ، مترتّب برين فصل است ؛ [٧] زيرا كه هر كه دل از غير حق بپردازد ، يقين كه با خلاف [٨] رضاى او در نسازد ، و هر كه جز با دوست نپردازد ، [٩] بى شك با هرچه او فرمايد ، بسازد و طوق امتثال اوامر و نواهى اش در گردن جان اندازد و در ميدان تسليم ، گوى اطاعتش به چوگان اخلاص بازد . پس اسب مراد در كوى سعادت «و ما على الّذين يتّقون من حسابهم من شيءٍ » [١٠] تازد و علم مقصود بر اوجِ فلك «إنّ اللّه يحبّ المتّقين » [١١] افرازد و چون رفعت مرتبت و عزّت اين منزلت ، فزون از آن است كه هر كسى را [١٢] قدرت وصول بدين مقام و قوّت ادراك حصول اين مرام باشد . سايران اين راه و زايران اين درگاه ، در روى روزگار ، كمياب و مخفى در تحت قباب اند و قصواى سعى طالبان لقا [١٣] و سالكان طريق اتقا ، [١٤] ارتقاست بر مدارج اين دولت و استعلا بر اوجِ اين سعادت .

نظم

آن است كه بيافت [١٥] دولتى يافت عظيمو آن كس كه نيافت ، درد نايافت بس است