١٧٦٥٦.عنه عليه السلام : الكريمُ إذا احتاجَ إلَيكَ أعفاكَ و إذا احتَجتَ إلَيهِ كَفاكَ ، اللَّئيمُ إذا احتاجَ إلَيكَ أجفاكَ و إذا احتَجتَ إلَيهِ عَنّاكَ . [٢]

١٧٦٥٧.عنه عليه السلام : الكريمُ يَعفُو مَع القُدرَةِ ، و يَعدِلُ في الإمرةِ ، و يَكُفُّ إساءَتَهُ ، و يَبذُلُ إحسانَهُ . [٣]

١٧٦٥٨.عنه عليه السلام : الكريمُ عندَ اللّه ِ مَحبورٌ مُثابٌ ، و عندَ النّاسِ مَحبوبٌ مُهابٌ . [٤]

١٧٦٥٩.عنه عليه السلام : الكريمُ مَن صانَ عِرضَهُ بمالِهِ ، و اللَّئيمُ مَن صانَ مالَهُ بِعِرضِهِ . [٥]

١٧٦٦٠.عنه عليه السلام : الكريمُ يُجمِلُ المَلَكةَ . [٦]

١٧٦٦١.عنه عليه السلام : وَعدُ الكريمِ نَقدٌ و تَعجيلٌ . [٧]

١٧٦٦٢.عنه عليه السلام : الكريمُ إذا وَعَدَ وَفى ، و إذا تَوَعَّدَ عَفا . [٨]

١٧٦٥٥.امام على عليه السلام : بزرگوار نيكو كاريهاى خود را دَينى به گردن خود مى داند كه بايد بپردازد و فرومايه احسانهاى گذشته خود را دَينى به گردن ديگران مى داند كه بايد پس بگيرد.

١٧٦٥٦.امام على عليه السلام : بزرگوار هر گاه به تو نيازمند شود،تو را معاف دارد و هر گاه تو به او نياز پيدا كنى، نياز تو را بر طرف سازد؛ فرومايه هر گاه به تو نياز پيدا كند، تو را به ستوه آورد و هر گاه به او نياز پيدا كنى، تو را به رنج و زحمت افكند.

١٧٦٥٧.امام على عليه السلام : بزرگوار در زمان قدرتمندى گذشت مى كند و به هنگام حكومت عدالت پيشه مى كند، و از بدى كردن باز مى ايستد و احسان خود را نثار مى كند.

١٧٦٥٨.امام على عليه السلام : بزرگوار نزد خداوند شادمان و مأجور است و نزد مردم محبوب و محترم.

١٧٦٥٩.امام على عليه السلام : بزرگوار كسى است كه آبروى خويش را با دارايىِ خود حفظ مى كند و فرومايه كسى است كه دارايىِ خويش را با آبرويش حفظ مى نمايد.

١٧٦٦٠.امام على عليه السلام : بزرگوار بنده نواز است.

١٧٦٦١.امام على عليه السلام : وعده بزرگوار، نقد و بى درنگ است.

١٧٦٦٢.امام على عليه السلام : بزرگوار هر گاه وعده دهد، به كار بندد و هر گاه وعيد و بيم دهد درگذرد.

[١] غرر الحكم : ٢٠٣١ و ٢٠٣٢.[٢] غرر الحكم : ٢٠٦٨ و ٢٠٦٩.[٣] غرر الحكم : ٢٠٧١.[٤] غرر الحكم : ٢١٤٦.[٥] غرر الحكم : ٢١٥٩.[٦] غرر الحكم : ٧١٣.[٧] غرر الحكم : ١٠٠٦٣.[٨] غرر الحكم : ١٥٢٨.