نيز امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
هر كس بداند كه خدا او را مى‌بيند و آنچه مى‌گويد، مى‌شنود و به آنچه از كار خير يا شرّ انجام مى‌دهد، آگاه است، چنين بينشى او را از انجام كارهاى زشت بازمى‌دارد. اين است كسى كه از مقام پروردگارش ترسيده و نفس خويش را از خواهش‌ها بازداشته است. «١» پاداش عارفان و موحّدان‌ ذات حق، بزرگترين و ارزشمندترين حقيقت جهان هستى است كه در عظمت، چيزى برابر او نيست. از اين رو، شناخت خداوند و اعتراف به حقانيّت و يگانگى‌اش، برترين عمل است و داراى برترين پاداش‌ها. از امام باقر (ع) نقل است كه فرمود:
ما مِنْ شَىْ‌ءٍ اعْظَمُ ثَواباً مِنْ شَهادَةِ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ لِانَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لا يَعْدِلُهُ شَىْ‌ءٌ وَ لا يُشْرِكُهُ فِى الْامْرِ احَدٌ. «٢» چيزى داراى ثوابى بزرگتر از شهادت به يگانگى خداوند نيست؛ زيرا كه خداوند عزوجلّ هيچ برابرى ندارد و هيچ كس در اداره امور هستى، با او شريك نيست.
اكنون برخى از پاداش‌هاى عارفان و خداپرستان را، كه در روايات اسلامى آمده است، ذكر مى‌كنيم:
١- آمرزش گناهان‌ ابن عباس از رسول خدا (ص) نقل كرده است كه فرمود:
هيچ كلامى نزد خداوند، از «لا اله الا الله» دوست داشتنى‌تر نيست و هيچ بنده‌اى نيست كه با صداى بلند «لا اله الّا الله» بگويد و گناهانش در زير پايش فرو نريزد؛ چنان كه برگ درخت به زير مى‌ريزد.