تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٦٧

از اين كلام الهى برمى‌آيد كه پس از ابراهيم، همه كسانى كه به اين مقام بلند نايل شده‌اند، اهل ظلم و بيدادگرى نبوده‌اند. ظالم تنها آن كس نيست كه در حق ديگران ظلم كند، بلكه كسى كه به خدا ظلم كند؛ بدين معنا كه حقى از حقوق الهى را تباه سازد، و نيز كسى كه به خود ستم كند و نعمتهايى كه خداوند در وجود او آفريده، تباه سازد، او نيز ظالم و ستمكار است.
از اين بيان نكته مهمى درباره زندگى پيامبران بزرگ الهى به دست مى‌آيد و آن اينكه هيچ يك از آنان سابقه كفر و شرك نداشته‌اند؛ چرا كه كفر و شرك از بزرگ‌ترين ستمهاست.
پيامبران حتى قبل از رسيدن به مقام رسالت نيز از كفر و شرك پاك بوده‌اند. كسانى كه در بخش كوتاهى از عمر خود در حال كفر و شرك به سر برده‌اند، بر طبق كلام الهى صلاحيّت مقام امامت و ولايت بر مردم را ندارند.
ابراهيم (ع) و بناى كعبه‌ آخرين مأموريت ابراهيم (ع) ساختن كعبه بود. آن حضرت از طرف خداوند مأموريت يافت كه خانه خدا را در محل فعلى آن در شهر مكه بنا كند. ايشان در اين كار از فرزندش اسماعيل كمك گرفت و خانه‌اى را كه جايگاه عبادتِ طواف كنندگان، معتكفان و نمازگزاران است، بنا كرد. خداوند از اين مأموريت و انجام آن توسط ابراهيم و اسماعيل (ع) و دعاهاى آنان به هنگام بنا چنين ياد كرده است:
وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ. (بقره: ١٢٧- ١٢٨)
و [به ياد آوريد] هنگامى را كه ابراهيم و اسماعيل، پايه‌هاى خانه (كعبه) را بالا مى‌بردند (و مى‌گفتند): «پروردگارا! از ما بپذير، كه تو شنوا و دانايى!» پروردگارا! ما را تسليم فرمان خود قرار ده و از دودمان ما، امتى كه تسليم فرمانت باشند، به وجود آر و طرز عبادتمان را به ما نشان ده و توبه ما را بپذيرد كه تو توبه‌پذير و مهربانى! و در آيه ديگر مأموريت آن حضرت براى دعوت از مؤمنان براى انجام مناسك حج را چنين نقل كرده است: