تاريخ انبياء - ورعی و فرقانی - الصفحة ٢٢
لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ مَالَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ. (اعراف: ٥٩)
نوح را (براى بيان توحيد) به سوى قومش فرستاديم. او به قومش گفت: اى قوم! خداى يكتا را بپرستيد كه جز او معبودى نيست. من از عذاب روز بزرگ قيامت براى شما مىترسم.
و نيز سخنان حضرت ابراهيم (ع) را با قومش اين گونه شرح مىدهد.
قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ حَنِيفاً وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ. (انعام: ٧٨- ٧٩)
(ابراهيم) گفت: اى قوم! من از آنچه كه شما بدان شرك مىورزيد بيزارم. من مخلصانه رو به خداوندى كردهام كه آسمانها و زمين را آفريد و من از مشركين نخواهم بود.
دعوت به توحيد، اساس همه اديان الهى و شعار «لا الهَ الَّا اللَّه» شعار همه پيامبران بوده است. «١» قرآن با صراحت مىفرمايد:
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَ نَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ. (انبياء: ٢٥)
(اى پيامبر) ما قبل از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم، جز اينكه به او وحى كرديم كه غير از من معبودى نيست؛ پس مرا عبادت و پرستش كنيد.
حضرت على (ع) نيز در سخنانش پيرامون فلسفه وحى و نبوت، به همين هدف واحد همه پيامبران اشاره كرده، مىفرمايد:
و خداوند پاك از ميان فرزندان آدم پيامبرانى برگزيد و از ايشان به زبان وحى پيمان گرفت، در زمانى كه بيشتر آفريدگان پيمان خدا را وارونه [كرده] و به حق او نادان بودند و براى وى مانندها گرفته بودند. شياطين راه آنها را از خداشناسى زده بودند و به گمراهى كشيدند، پس پيامبران خود را برانگيخت و يكى پس از ديگرى فرستاد تا عهد خداشناسى را كه در فطرت آدمى بود باز طلب كنند، و نعمت از ياد رفته را باز به ياد آورند، و با مدد حجّت و برهان آنان را به راه آورند و گنجينههاى دانش پنهانى را برون آرند و راز هستى را در ديدگانشان بنمايند ... «٢».