در اوایل انقلاب مسئولیت امور مربوط به عملیات برون مرزی را رکن٢ ارتش جمهوری اسلامی به ریاست سرهنگ کتیبی بر عهده داشت. این تشکیلات اولویت خود را در بهره گیری از گروه ها و احزاب کرد عراقی به منظور مبارزه با ضدانقلاب کردستان ایران قرار داده بود. از دو گروه عمده کردستان عراق، شاخه ٣ حزب دمکرات عراق تحت عنوان کومبا١١ با ارتش همکاری داشت، اما اتحادیه میهنی حاضر به همکاری با ارتش نبود و بیشتر با استانداری آذربایجان غربی در تماس بود. جلال طالبانی رهبر اتحادیه مذکور این طور استدلال می کرد که ما دشمن قوی داریم می خواهیم مبارزه علیه صدام را توسعه دهیم و درعین حال می توانیم با آزادسازی مناطق خودمان مانع ورود اسلحه و خرابکار به ایران شویم.

با تأسیس و آغازبه کار سپاه پاسداران زمینه ارتباط احزاب و گروه های معارض عراقی با این نهاد فراهم شد. در این موقعیت طیف وسیعی از نهادها شامل ژاندارمری، شهربانی، استانداری آذربایجان غربی، وزارت کشور، وزارت خارجه، دفتر بررسی مسائل عراق، ریاست جمهوری و بعدها وزارت اطلاعات هرکدام به نحوی با گروه های معارض مرتبط بودند.

روند حوادث کردستان ایران و گسترش اقدامات عناصر ضدانقلاب در آن دیار، مردم شهرهای مختلف را برای مقابله با آنان به آنجا کشاند. قرارگاه سپاه منطقه ٧ کرمانشاه و قرارگاه حمزه سیدالشهدای ارومیه که مأموریت اعزام و به کارگیری گروه های مردمی را عهده دار بود، نقش مهمی را در فعال کردن جنگ نامنظم ایفا کردند.

واحدهای چریکی و پارتیزانی از نخستین گروه هایی بودند که به وسیله سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و مرکز جنگ های نامنظم شهید چمران، گروه فداییان اسلام و دستمال سرخ ها و برخی گروه های اجتماعی دیگر به جبهه ها اعزام شدند و به نبرد با دشمن متجاوز پرداختند.

پس از متوقف ساختن تجاوز دشمن، با اجرای عملیات های منظم و بزرگی چون ثامن الائمه(ع)، طریق القدس، فتح المبین و بیت المقدس، نیروهای متجاوز عراقی از بخش عمده ای از خاک ایران بیرون رانده شدند.[١]

[١] داوود ریاحی، بررسی نقش قرارگاه رمضان در دفاع مقدس، (منتشرنشده)، فصل اول.