پس از این جلسه، هاشمی رفسنجانی نماینده امام در شورای عالی دفاع در مصاحبه ای درمورد علت وقفه ایجادشده پس از عملیات والفجر٢ و ٣ گفت: «وقفه که نمی توان گفت چراکه از ابتدای جنگ تابه حال هیچ وقت نبوده که عملیاتی را که آغاز می کنیم همین طور تا بی نهایت ادامه بدهیم. ... ما این جنگ را تنها از جنبه های نظامی اداره نمی کنیم، مسائل سیاسی، انسانی دارد. ... ابتکارعمل دست ما است، مقداری که مصلحت می دانیم عمل می کنیم و مقداری که لازم نمی دانیم وقفه ایجاد می کنیم.» وی در ادامه درباره اصول سیاست جنگی ایران افزود: «احتراز از خونریزی های زیاد چه نیروهای خودمان ... و چه عراقی ها ... جنبه های سیاسی - اقتصادی جنگ را هم در نظر می گیریم، همیشه پس از آنکه ضربه ای وارد کنیم، یک مهلتی هم می دهیم برای آنکه آنها قدرت تفکر داشته باشند و فرصت تسلیم به حق را به آنها می دهیم.» رئیس مجلس در تشریح آثار و تبعات سیاسی عملیات های والفجر٢ و ٣ گفت: «از عملیات والفجر ٢ و ٣ با محاسباتی که ما داریم، آثار سیاسی در منطقه می بینیم که اگر این آثار سیاسی بتواند منجر بشود به اینکه صدام آینده خودش را در جنگ ببیند و آینده جنگ را بتواند بهتر بفهمد، فشارهایی که حامیان عراق بر ما می آوردند فشارهای اقتصادی، سیاسی و تبلیغاتی با یک عملیات موفق مقداری ممکن است تغییر بکند و درمجموع ما امیدواریم که حتی الامکان با عوامل غیر خونریزی به نقطه مطلوب برسیم.»

هاشمی رفسنجانی درمورد ادعاهای صدام برای بازپس گیری مناطق ازدست رفته، اظهار کرد: «رویه حزب بعث این است که اول اصلاً منکر می شود ... تاحدودی که خودشان لازم می دانند اصلاً منکر پیروزی ما می شوند و پیروزی خودشان را به دروغ به رخ می کشانند، بعد هم می گویند ما ضربه می زنیم و ایران را با خاک یکسان می کنیم. ... آنها فقط دو تا کار می توانند بکنند، یکی اینکه موشک هایی که ابرقدرت ها دراختیارشان گذاشته اند پرتاب بکنند، این کاری است که از آنها ساخته است و تنها به شهرهایی مثل دزفول و دیگر نقاط مسکونی و غیرنظامی می توانند آسیب بزنند و یا گاهی هم به شهرهای نزدیک مرز هواپیماهاشان نفوذ می کنند و باز هم مردم غیرنظامی را می زنند چون مناطق نظامی را هواپیماهاشان جرئت نمی کنند نزدیک بشوند و اگر هم مأموریتی برای این کار پیدا بکنند، بمب را در بیابان می ریزند و می روند.»

وی درخصوص درگیری های اخیر لبنان گفت: «اصلاً اشغال جنوب لبنان هدفش این بود که آن منطقه را که بیشتر محل نفوذ مسلمانان و به خصوص شیعیان و محرومان بود، اشغال کنند. ... پس از مدت طولانی اشغال نتوانستند مقاومت محرومان مسلمان را بشکنند و بیشتر خشونت به خرج می دهند. اما تجربه ما این است که با این خشونت ها می تواند مقاومت ها جدی تر بشود ... و ما علی رغم گرفتاری که در جنگ داریم، هر حمایتی ساخته باشد، خواهیم کرد که لبنان تبدیل به اسرائیل دوم نشود.»