قرارگاه نصرت،[١] که پس از عملیات والفجر مقدماتی با هدف انجام شناسایی های لازم برای اجرای عملیات گسترده تشکیل شده است، درحال حاضر، مأموریت تکمیل شناسایی در منطقه چزابه تا طلائیه را بر عهده دارد. براین اساس، امروز جلسه ای با حضور فرماندهان قرارگاه کربلا و قرارگاه نصرت در بستان[٢] تشکیل و گزارشی از شناسایی های قرارگاه نصرت در محدوده تقریبی چزابه تا طلائیه، ارائه شد.

در این جلسه، احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا، با اشاره به نظر موافق فرمانده کل سپاه درمورد تداوم شناسایی در محور چزابه و طلائیه، درباره اهمیت این امر گفت: «اهمیت عملیات، خیلی زیاد است؛ ازجهت تجزیه دشمن و اینکه هم زمان با غرب عملیات کنیم.» هدف عملیات در این محور گرفتن جای پا و پس از آن حرکت به سمت پل غزیله در منطقه العماره[٣] و سمت راست جاده آسفالت می باشد. غلامپور سیستم جدید شناسایی در جبهه جنوب را این گونه تشریح کرد: در این روش، قرارگاه نصرت به صورت آزمایشی کار شناسایی یک لشکر را، با تعداد اندکی نیرو انجام خواهد داد، اگرچه این کار سختی است، ولی این تصمیم برای جلوگیری از لورفتن منطقه عملیات اتخاذ شده است. پس از اتمام شناسایی ها، لشکرهای عمل کننده دو روز قبل از عملیات، وارد منطقه نبرد می شوند.

سپس علی هاشمی فرمانده قرارگاه نصرت، درمورد اهمیت منطقه عملیاتی چزابه گفت: این منطقه گلوگاهی برای شهر العماره است که دشمن نسبت به آن احساس خطر می کند. عناصر زمان و مکان در این منطقه برای ما از پیچیدگی و اهمیت خاصی برخوردار است. باتوجه به این مسئله، در شناسایی ها یافتن موقعیت مکانی دشمن برای ما مهم است، چون موقعیت دشمن در این منطقه به گونه ای است که استحکامات و موانعی ندارد و به راحتی می توان دشمن را دور زد.

در ادامه این جلسه نیروهای شناسایی قرارگاه کربلا، ضمن بیان مشکلاتی ازقبیل کمبود نیرو و تشریح شناسایی های انجام شده، راهکارهای شناسایی شده در منطقه چزابه را اعلام کردند.[٤]

[١] یخچه تشکیل و برخی فعالیت ها و اقدامات قرارگاه نصرت در ضمیمه گزارش توضیحاتی آمده است.

[٢] در این جلسه احمد غلامپور فرمانده قرارگاه کربلا، احمد سیاف زاده معاون قرارگاه کربلا، علی هاشمی فرمانده قرارگاه نصرت و جمعی از عناصر شناسایی این قرارگاه حضور داشتند.

[٣] ^ پس از فتح خرمشهر از دیدگاه فرماندهان نظامی ایران، بغداد و بصره، دو هدف راهبردی به شمار می رفتند؛ دراین میان بغداد هدف بلندمدت و بصره، هدف میان مدت محسوب می شد. به طورکلی دستیابی به بصره به طور مستقیم مورد توجه قرار داشت و سعی می شد این هدف، با اجرای دو یا سه عملیات تأمین شود درحالی که تصرف بغداد با اجرای چند عملیات واسط امکان پذیر بود. یکی از مناطقی که امکان اجرای عملیات در آن در راستای هدف تصرف بغداد وجود داشت، منطقه کوت تا عماره بود که در نگرشی بلندمدت و کلان، مورد توجه تصمیم گیرندگان نظامی بود. (حسین اردستانی، تنبیه متجاوز، تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، ١٣٧٩، ص٤٠.)

[٤] همان، صص ٤٣ - ٣٧.