روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٥٨٢ - روزشمار جنگ سه شنبه ٢٩ شهریور ١٣٦٢ ١٢ ذیحجه ١٤٠٣ ٢٠ سپتامبر ١٩٨٣

ایران اعلام و ضمن اذعان به متجاوزبودن عراق، این کشور را مسئول آغاز جنگ و ایران را عامل تداوم آن معرفی کرد.

بخش هایی از گزارش بی بی سی بدین شرح است:

«پنجشنبه آینده یعنی پس فردا [٣١/٦/١٣٦٢]، برابر است با سومین سال آغاز جنگ. در آن روز نیروهای هوایی، زمینی و دریایی ارتش عراق بر خاک ایران هجوم آوردند و شهرهای ایران را در غرب و هم زمان با آن تهران را بمباران کردند. جنگ آغاز شد و هنوز هم دنباله دارد. ...

سه سال پیش در چنین هنگامی ایران انقلاب خود را به تازگی پشت سر گذاشته بود. ماجرای گروگان گیری، رقابت بر سر قدرت، هرج ومرج و ازهم پاشیدگی قوی ترین ارتش منطقه بُعدهای بارز اوضاع بود. اما در ورای اینها شیوه پیروزی انقلاب، بسیاری از رهبران منطقه را دچار نگرانی کرده بود و در رأس این رهبران، صدام حسین رئیس جمهوری عراق بود. چرا؟ چون اقلیت حاکم بر عراق گروهی از شاخه ای از حزب بعث اند که حکومت خود را با زور، ترس و ارعاب تحکیم بخشیده اند. حکومت بعث با تهدید و تطمیع دو گروه اصلی از مخالفان خود را ساکت نگاه داشته و یا فعالیت آنها را فلج کرده است؛ یکی شیعیان که اکثریت جمعیت عراق اند و دیگر اکراد که سال هاست برای خودمختاری مبارزه می کنند. بیم صدام حسین از سرایت انقلاب به شیعیان و غنیمت شمردن فرصت توسط اکراد و دیگر مخالفان، او را بر آن داشت که پس از پیروزی انقلاب از در دوستی با رهبران ایران درآیند، اما این امر شدنی نبود. خاطره آیت الله خمینی از رفتار صدام حسین به سفارش شاه و خروج از عراق و اشتیاق شیعیان مخالف صدام حسین به تبدیل آیت الله محمدباقر صدر به خمینی دیگری برای عراق دست کم دو دلیل محسوس و قابل ذکر است. از اینجاست که می بینیم صدام حسین شیوه علنی خصمانه خویش را آغاز می کند. گذشته از اعدام آیت الله صدر، به رجال سیاسی و نظامی حکومت شاه که از ایران گریخته بودند کمک مالی و تبلیغاتی می کند؛ به دکتر بختیار و ارتشبد اویسی ایستگاه رادیویی و به کرد و عرب های خوزستان اسلحه و پول می دهد. ...

حمله ارتش عراق به ایران در آغاز امر، بسیاری را دچار ترس و واهمه کرد، اما بهره گیری از نیروی مذهبی و عِرق میهنی مایه آن شد که ارتش، بسیج و سپاه پاسداران با حمایت مردم نیروهای اشغالگر عراقی را از خاک ایران بیرون رانند و علی رغم کمبود سلاح و وسایل یدکی و دیگر نارسایی ها بر مشکلات فائق آیند. اما ایرانیان پس از رسیدن به مرزها و بیرون راندن عراقی ها از خاک خویش، دیگر آن شور پیشین را از خود نشان ندادند. جنگیدن در داخل خاک عراق نه تنها همانند دفاع از خاک ایران نبود، بلکه ادامه جنگ به داخل خاک عراق بسیاری را به مخالفت برانگیخت. گروهی از مخالفان ادامه جنگ در ایران من جمله گروهی از نمایندگان