متوجه کنند که بدون تحمیل خسارت مهم ازجمله انهدام ترمینال نفتی جزیره خارک به هیچ روی برنده جنگ نخواهد شد. طبق این استدلال کاملاً به سود ایران خواهد بود که مذاکره نماید.» هفته نامه مذکور «ضمن برشمردن اهداف فرانسه از کمک هایش به عراق و خطراتی (تروریسم ارمنی، سوء قصدها) که به این علت با آنها روبه رو است» آورده است: «کاخ الیزه این خطرات را تقبل می کند و حتی روی احتمال حمله نیروی دریایی و شکاری های ایران به یک نفتکش فرانسوی کار می کنند آیا دراین صورت باید دخالت (نظامی) نمود؟ چنین دخالتی حاوی مسئولیت های سنگینی خواهد بود.»[١]

رادیو کلن هم در تفسیری به بررسی موضع فرانسه در قبال درگیری های چاد، بحران لبنان و جنگ ایران و عراق پرداخته است. در این گزارش ضمن اینکه به مخالفت افکار عمومی با دخالت های نظامی فرانسه در چاد و لبنان اشاره شده درمورد جنگ ایران و عراق آمده است: «ازنظر داخلی و خارجی فعالیت ها و اقدامات فرانسه در رابطه با عراق موجب بروز اختلاف نظرهای شدید شده است. دولت در پاریس بعد از مدتی اکنون مصمم است که هواپیماهای نظامی سوپراتاندارد را به عراق تحویل دهد. تذکرات و نداهای هشداردهنده برخی از همسایگان [احتمالاً متحدان یا دوستان] غربی فرانسه بدون نتیجه باقی مانده زیرا دولت فرانسه اعتقاد دارد که باید به تعهدات خود به طبق قراردادهای منعقده عمل کند تا میزان اعتماد به این کشور به عنوان تحویل دهنده اسلحه در جهان محفوظ بماند. مقامات دولتی فرانسه بااین وجود تاکنون از هرگونه اظهارنظر و واکنشی نسبت به تهدید دوگانه ایران که درصورت تحویل هواپیماها، فرانسه خصم ایران محسوب شده و ایران تنگه هرمز را مسدود خواهد کرد، خودداری نموده اند. ... در محافل سیاسی فرانسه این استنباط قوت می گیرد که دولت تشدید اقدامات تروریستی علیه فرانسه را ازجانب ایران در سطح بین المللی قبول می کند ولی تهدید بسته شدن تنگه هرمز را چندان جدی تلقی نمی کند.»

در پایان این گزارش در جمع بندی موضع فرانسه آمده است: «دولت فرانسه با مداخلات و روشی که دربرابر سه کانون بحران پیش گفته [چاد، لبنان و جنگ ایران و عراق] اتخاذ کرده به احتمال فراوان امیدوار است که به این ترتیب امکانات جدیدی برای حل اختلاف ها ازطریق انجام مذاکرات در چاد و لبنان به وجود آید و تهران مجبور شود حداقل درمورد قرارداد آتش بس به تفکر بپردازد. با این نظر و هدف، که عاری از رویاپردازی نیست، فرانسه قصد دارد به استقرار صلح خدمتی کرده باشد.»[٢]

هفته نامه افریقای جوان نیز در مطلبی تحت عنوان "فرانسه در جبهه عراق" ضمن بررسی روابط فرانسه و ایران نوشت: سوسیالیست های فرانسه قبل از پیروزی انقلاب ایران طرف دار مخالفان شاه این کشور بودند، اما پس از پیروزی انقلاب و باتوجه به شعارها و رفتارهای ضدفرانسوی ایران به تدریج بین دو کشور فاصله افتاد.[٣]

[١] همان، صص ٩ - ٨، پاریس - خبرگزاری جمهوری اسلامی، ١/٧/١٣٦٢.

[٢] همان، صص ٢٩ - ٢٧، رادیو کلن، ١/٧/١٣٦٢.

[٣] همان، صص ٣٤ - ٣٣، رادیو ایران، ١/٧/١٣٦٢.