در جلساتی که در روزهای ٢٧ و ٢٨ شهریور ١٣٦٢ برگزار شد، عزیز جعفری فرمانده قرارگاه نجف، درمورد سختی ها و محدودیت راهکارهای عملیات منطقه دربندیخان و هم زمانی عملیات های والفجر٤ و ٥ معتقد بود که باتوجه به مشکلات موجود، اجرای عملیات دهانه شیلر و عملیات دربندیخان با فاصله سه چهار روز از یکدیگر، می تواند باعث تحلیل رفتن میزان مقاومت نیروهای دشمن شود. وی با تأکید براینکه نباید مثل عملیات والفجر مقدماتی تسلیم شرایط شد، گفت عملیات والفجر مقدماتی درست پس از پیروزی های شیرین عملیات های محدود مسلم بن عقیل(ع) و محرم بود و نیروهای خودی باوجود اطلاع از تقویت های پی درپی دشمن مصمم به اجرای عملیات بودند. جعفری افزود: وضعیت فعلی ما نیز این گونه شده به این شکل که ما با علم به اینکه تا قبل از والفجر ٢ و ٣، دشمن از سه کیلومتری جرئت پیشروی نداشت، ولی درحال حاضر می تواند از خط ما هم بگذرد و ارتفاع را هم بگیرد و بااینکه «ما می دانیم که راهکار محدود و سخت است، جاده نداریم و... باز می گوییم عمل می کنیم.»

امین شریعتی جانشین قرارگاه نجف نیز بر این باور بود که برای کاهش حجم فشار دشمن نمی توان عملیات های والفجر٤ و ٥ را همچون والفجر ٢ و ٣ با فاصله اندکی از هم انجام داد؛ چون بعد از والفجر ٢ و ٣ دشمن فهمیده است که «ما از دو محور عمل می کنیم.» علاوه براین برخلاف والفجر ٢ و ٣ که در دو جبهه شمالی و میانی بود منطقه دو عملیات والفجر٤ و ٥ هردو در جبهه شمالی و نزدیک به هم است و درنتیجه دشمن به راحتی می تواند از نیروهای احتیاط خود استفاده کند.

باکری فرمانده لشکر٣١ عاشورا (فرمانده قرارگاه تاکتیکی نجف٢) هم عقیده داشت: اگر قرار است عملیات در این منطقه اجرا شود باید سرمایه گذاری جدی و کار اساسی صورت گیرد، در غیر این صورت اگر به شکل محدود عمل شود امکان عملیات از دست خواهد رفت. وی همچنین با اشاره به راه طولانی و صخره ای، ارتفاعات تیغه ای و به هم پیوسته منطقه، ضعف آتش و پوشش هوایی پیشنهاد داد که عملیات به صورت نامنظم اجرا شود.

در مقابل محمدابراهیم همت فرمانده لشکر٢٧ محمد رسول الله(ص) (فرمانده قرارگاه تاکتیکی نجف١) با ابراز تأسف از تردید فرماندهان و تأکید بر اینکه این عملیات را باید با توکل برخدا انجام داد، گفت: «روی بمو می توان جنگید و جلو رفت و مهمات هم زیاد است. ... روی تپه ها حداقل یک هفته مهمات هست و حاج همت گفت مشکلاتی که ما داریم دشمن هم دارد و ما ١٠ فروند برای ذخیره به هلیکوپترها اضافه کنیم و بتوانیم ١٢ عدد قبضه [ضدهوایی را به] ٢٣ ضدهوایی برسانیم روی ارتفاعات و یک مقدار مردانه بچه ها بجنگند منطقه خوبی است و می توان عمل نمود.»

فرمانده لشکر١٧ علی بن ابی طالب(ع) هم در جلسه ا ی که در تاریخ ٢٩/٦/١٣٦٢ برگزار شد گفت: «در این عملیات باید ل [لشکر] رسول الله(ص) به مریوان برود. ... چون لشکر حاج همت به مریوان آشنا بود تا الآن مسئله مریوان تمام شده بود. ما با تجربه های به دست آمده از گذشته اگر بدانیم به این برسیم که در اینجا [منطقه دربندیخان] تلفات می دهیم و نتیجه ای هم نخواهد داشت نباید عمل کنیم.»[٢]

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٨٤، ٢٩/٦/١٣٦٢، ص٢٨، رادیو ایران، ٢٨/٦/١٣٦٢.

[٢] سند شماره ٢٧٥/د مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، صص ١٣١ - ١٠٧.