شاهد این درگیری ها هستیم؟» و «چرا این دو پایتخت که پایگاه توازن قوای عرب هستند با یکدیگر اختلاف دارند؟» نوشت: «از پیکر ملت عرب خون جاری است و رهبران بغداد و دمشق باید مسئولیت های تاریخی خود را در قبال کامیابی و آزادی ملت عرب دریابند.» الانباء همچنین، «اظهار امیدواری کرد که اختلاف های دو کشور حل شود تا از گسترش بحران به دیگر کشورهای عرب و از انحراف کشورهای عربی از مبارزه با دشمنان جلوگیری نمایند.»[١]

ضمیمه گزارش٣٨٩: توضیحاتی درباره تئوری "خط منطقه"؛ راهکار سازمان مجاهدین خلق (منافقین) برای مبارزه با نظام جمهوری اسلامی

تئوری "خط منطقه" که از نظریه های مائو رهبر جنبش خلقی چین، اخذ شده است در اواخر سال ١٣٦١، ازسوی سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به عنوان یکی از راه های مبارزه علیه حکومت مرکزی جمهوری اسلامی ایران به کار گرفته شد. "خط منطقه" راهبرد براندازی مبتنی بر تصرف مناطق روستایی خارج از شهر، اعلام مناطق «آزادشده»، اعلام حکومت مستقل و حرکت تدریجی به سمت فتح مرکز کشور، تعریف شده است. ویژگی های این مناطق عبارت اند از:

١. حکومت مرکزی، در آن مناطق، از پایگاه و قدرت وسیعی برخوردار نباشد و اقشار مردم دست کم نسبت به نظام حاکم سمپاتی نداشته باشند.

٢. حکومت مرکزی توانایی اجرای عملیات نظامی را در آن مناطق نداشته باشد.

٣. مناطق مورد نظر ازنظر جغرافیایی و وضعیت جاده ای و عبورومرور به مرکز کشور متصل باشند.

سازمان مجاهدین خلق (منافقین)، در اواخر سال ١٣٦١، با کپی برداری از نظریه مائویستی "قیام منطقه ای" سه نقطه جغرافیایی را در جنوب و مرکز، شمال و غرب ایران انتخاب و عده ای از کادرها و هواداران خود را در این مناطق مستقر کرد. مناطق سه گانه مذکور عبارت بودند از ١. منطقه شمال و به طور مشخص قسمتی از جنگل های استان گیلان. ٢. منطقه کوهستانی فارس، یک منطقه بزرگ کوهستانی در دامنه های زاگرس در حدفاصل استان های فارس، کهگیلویه و بویراحمد و اصفهان. ٣. منطقه کردستان.

در طول سال های ١٣٦١ تا ١٣٦٢، سازمان مجاهدین خلق (منافقین) نتوانست "خط منطقه" را آن گونه که مدعی آن بود، پیش ببرد. ضرباتی که در جنوب بر تشکیلات کوه و در شمال بر تشکیلات جنگل وارد آمد، "خط منطقه" را به طور کامل فروپاشید. دراین میان، به تشکیلات جنگل هشتپر - که در گزارش به آن اشاره شد - در سال ١٣٦١، ضربات ناقصی وارد آمد و ٧ نفر از اعضای این تشکیلات کشته یا دستگیر شدند. ولی حدود ٤٥ نفر از این افراد باقی مانده بودند. در زمستان ١٣٦٢، در کمتر از یک ماه، نیروهای تدارکاتی و پشتیبانی این تشکیلات، دستگیر شدند و فقط ٢٠ نفر از نیروهای عملیاتی آنها در درون جنگل باقی ماندند. برخی از این افراد بعدها دستگیر شدند و عده ای نیز به خارج از کشور گریختند. بدین ترتیب، نیروهای این "خط منطقه" سردرگم از صحنه جنگل های شمال کشور به طور کامل محو شدند[٢]

ضمیمه گزارش٣٩٢: برخی از مصوبات جلسه فرماندهان و مسئولان سپاه درخصوص سازماندهی و اجرای طرح لبیک یا خمینی

برخی از مصوبات جلسه بدین شرح است:

١. شکل سازماندهی طرح لبیک یا خمینی را بسیج تعیین کند.

٢. تا سه روز دیگر، واحد مهندسی و معاونت مهندسی وزارت (سپاه) طرح ساخت پادگان های قدس را مشخص شده تحویل بدهد.

[١] خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٨١، ٢٦/٦/١٣٦٢، ص١٣، کویت - خبرگزاری کویت، ٢٥/٦/١٣٦٢.

[٢] مؤسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی، سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام، جلد٢، به کوشش جمعی از پژوهشگران، تهران: انتشارات مؤسسه مطالعات و پژوهش های سیاسی، چاپ چهارم بهار ١٣٨٨، صص ٧٣٣ - ٧٢٧.