مرکزی به ما ابلاغ شد، با این توجیه که ایده انقلاب نامعلوم است و احتمال شکست و بازگشت انقلاب وجود دارد و وجود یک نیروی ذخیره مخفی برای حزب ضروری است. وظایف غیرقانونی که در سال های پس از پیروزی انقلاب ازطرف رهبری به عهده تشکیلات مخفی گذاشته شد از این قرار است: اول حفظ و نگهداری تشکیلات مخفی و ایجاد چاپخانه های مخفی؛ دوم خبرگیری و کسب اطلاعات از هر جایی که ممکن باشد به منظور نفوذ در گروه های سیاسی.(اصولاً باید گفت که رهبری حزب تشکیلات مخفی را در نظر داشت که به یک تشکیلات درواقع اطلاعاتی تبدیل بشود و اطلاعاتی را که مورد نیاز اربابانش در شوروی بود برآورده کند)؛ نفوذ در گروه های سیاسی مورد سوم است. نفوذ در گروه های سیاسی و ارگان های دولتی و نهادهای انقلابی و درواقع به منظور کسب خبر و القای نظریات حزب در این نهادها و ارگان ها؛ چهارم مخفی و انبارکردن سلاح هایی است که در روزهای انقلاب به دست اعضای تشکیلات مخفی حزب افتاده بود. ظاهراً برای مقابله با خطر کودتا ولی درواقع به منظور استفاده از آنها درجهت مقاصد دوربرد حزب درجهت براندازی؛ پنجم ایجاد امکانات برای خروج غیرقانونی از مرزهای کشور درواقع راهی برای فرار رهبری حزب در مواقع خطر؛ ششم نگهداری بخشی از بایگانی حزب و اسناد حزبی و وسایل جعل اسناد دولتی؛ هفتم تهیه خانه های امن برای نگهداری از رهبری حزب در شرایط اضطراری و مخفی. از همین خانه ها برای نگهداری مابقی رهبری حزب پس از دستگیری ١٧ بهمن ٦١ استفاده شد.»

وی درخصوص هدف نهایی حزب توده از ایجاد و استفاده از تشکیلات مخفی افزود: «هدف نهایی حزب نظیر همه احزاب کمونیست جهان، تصاحب قدرت دولتی و ایجاد جامعه سوسیالیستی مطابق الگوی شوروی و زیر رهبری و هدایت شوروی است.» این عضو حزب توده، درمورد پیروی از مشی دفاع از خط امام توسط حزب نیز گفت: «از تصمیمات رهبری حزب به دستور شوروی و تصویب پلنوم شانزدهم کمیته مرکزی که بلافاصله در روزهای پس از پیروزی انقلاب در خارج از کشور تشکیل شد، چنین برمی آید که حزب به منظور فراهم کردن زمینه برای نزدیک کردن به قدرت سیاسی، مشی تاکتیکی دفاع از خط امام و جمهوری اسلامی [را] درپیش گرفت. درحالی که ادعا و تبلیغ می کرد که این مشی جنبه استراتژیک و درازمدت دارد، عملاً از همان ابتدا خودش را برای فعالیت های مخفیانه و رودررویی با حاکمیت جمهوری اسلامی، در شرایط مساعد آماده می کرد. تصمیم به حفظ تشکیلات مخفی و سایر فعالیت های پنهانی و غیرقانونی حزب در سال های بعد از انقلاب مؤید این امر است.»

پس از آن، نورالدین کیانوری دبیراول حزب با بیان تاریخچه ای از فعالیت های احزاب کمونیستی ایران، ضمن تأیید آنچه اعضای این حزب درمورد جاسوسی حزب بیان کردند، باتوجه به مسئولیت خود از ملت ایران عذرخواهی کرد.