تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٠ - سفيه كيست؟

الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً:

در اين جمله قرآن تعبير جالبى در باره اموال و ثروتها كرده و مى‌گويد:

" اين سرمايه‌هاى شما كه قوام زندگانى و اجتماع شما به آن است و بدون آن نمى‌توانيد كمر راست كنيد به دست سفيهان و اسراف‌كاران نسپاريد، و از اين تعبير به خوبى اهميتى را كه اسلام براى مسائل مالى و اقتصادى قائل است روشن مى‌شود، و به عكس آنچه در انجيل كنونى‌ [١] ميخوانيم كه" شخص پولدار هرگز وارد ملكوت آسمانها نمى‌شود" اسلام ميگويد ملتى كه فقير باشد هرگز نمى‌تواند كمر راست كند و عجب اين است كه آنها با آن تعليمات غلط به كجا رسيده‌اند، و ما با اين تعليمات عالى در چه مرحله‌اى سير ميكنيم، در حقيقت آنها از آن خرافات فاصله گرفته‌اند و به جايى رسيده‌اند و ما هم از اين تعليمات عالى دور مانديم و چنين سرگردان شديم.

وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً در پايان آيه دو دستور مهم در باره يتيمان مى‌دهد:

نخست اينكه" خوراك و پوشاك آنها را از طريق اموالشان تامين كنيد" تا با آبرومندى بزرگ شوند و به حد بلوغ برسند- جالب اينكه در اين آيه تعبير به" فيها" (در اموالشان) شده است نه" منها" (از اموالشان) و مفهوم اين تعبير اين است كه زندگى يتيمان را از درآمد اموال و سرمايه‌هاى آنها تامين نمائيد، زيرا اگر گفته بود زندگى آنها را از سرمايه‌هايشان تامين كنيد مفهومش اين بود كه از اصل سرمايه تدريجا برداشته شود، و طبعا هنگامى كه به بلوغ مى‌رسيدند شايد قسمت مهم سرمايه خود را از دست داده بودند ولى قرآن با همين عوض كردن تعبير، به سرپرستان توصيه كرده كه كوشش كنند براى اموال يتيمان، منافع و درآمدى حد اقل به اندازه نيازمندى‌هاى آنها درست كنند تا سرمايه اصلى آنها حفظ گردد.

[١]- انجيل متى باب ١٩ آيه ٢٣