تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩ - تفسير بهانهجويى يهود

سخنان ترا نپذيرند نگران نباش، زيرا اين موضوع سابقه بسيار دارد، پيامبرانى پيش از تو آمدند و آنها را تكذيب كردند.

جاؤُ بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ وَ الْكِتابِ الْمُنِيرِ: در حالى كه آن پيامبران هم نشانه‌هاى روشن و معجزات آشكار با خود داشتند (البينات) و هم كتب محكم و عالى (الزبر) و هم كتابهاى روشنى‌بخش (الكتاب المنير).

بايد توجه داشت كه" زبر" جمع" زبور" به معنى كتابى است كه با استحكام نوشته شده است زيرا اين ماده در اصل به معناى نوشتن است، اما نه هر گونه نوشتن بلكه نوشتنى كه با استحكام توام باشد.

و اما تفاوت" الزبر" و" الْكِتابِ الْمُنِيرِ" با اينكه هر دو از جنس كتاب مى‌باشد ممكن است از اين جهت باشد كه اولى اشاره به كتب پيامبران قبل از موسى ع است و دومى به تورات و انجيل، زيرا قرآن در سوره مائده آيه ٤٤ و ٤٦ از آنها بعنوان" نور" ياد كرده است: إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْراةَ فِيها هُدىً وَ نُورٌ ... وَ آتَيْناهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدىً وَ نُورٌ.

بعضى از مفسران احتمال داده‌اند كه زبور، تنها به آن قسمت از كتب آسمانى گفته مى‌شود كه محتوى پند و اندرز و نصيحت است (همانطور كه زبور منسوب به- داود كه اكنون در دست است سراسر پند و اندرز مى‌باشد) ولى كتاب آسمانى يا كتاب منير به آن قسمت گفته مى‌شود كه داراى احكام و قوانين و دستورات فردى و اجتماعى مى‌باشد.