تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٨ - تفسير بزرگترين نعمت خداوند

به ميان آمده است و در حقيقت، پاسخى است به سؤالاتى كه در ذهن بعضى از تازه مسلمانان، بعد از جنگ احد خطور مى‌كرد، كه چرا ما اين همه گرفتار مشكلات و مصائب شويم؟ قرآن به آنها مى‌گويد: اگر در اين راه، متحمل خسارتهايى شده‌ايد، فراموش نكنيد كه خداوند، بزرگترين نعمت را در اختيار شما گذاشته، پيامبرى مبعوث كرده كه شما را تربيت مى‌كند، و از گمراهيهاى آشكار بازميدارد.

هر اندازه براى حفظ اين نعمت بزرگ، تلاش كنيد و هر بهايى بپردازيد باز هم ناچيز است.

جالب توجه اينكه ذكر اين نعمت با جمله" لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ‌":

(خداوند بر مؤمنان منت گذارد) شروع شده است كه شايد در بدو نظر تصور شود نازيبا است، ولى هنگامى كه به ريشه اصلى لغت" منت" باز مى‌گرديم مطلب كاملا روشن مى‌شود، توضيح اينكه همانطور كه راغب در كتاب مفردات مى‌گويد: اين كلمه در اصل از" من" به معنى سنگهايى است كه با آن وزن مى‌كنند و به همين دليل هر نعمت سنگين و گرانبهايى را" منت" مى‌گويند كه اگر جنبه عملى داشته باشد يعنى كسى عملا نعمت بزرگى به ديگرى بدهد كاملا زيبا و ارزنده است و اما اگر كسى كار كوچك خود را با سخن، بزرگ كند و برخ افراد بكشد كارى است بسيار زشت، بنا بر اين منتى كه نكوهيده است به معنى بزرگ شمردن نعمت‌ها در گفتار است اما منتى كه زيبنده است همان بخشيدن نعمتهاى بزرگ است.

خداوند در آيه فوق مى‌گويد: پروردگار بر مؤمنان منت گذارد يعنى نعمت بزرگى عملا در اختيار آنها نهاد.

اما اينكه چرا تنها نام مؤمنان برده شده در حالى كه بعثت پيامبر ص براى هدايت عموم بشر است، بخاطر اين است كه از نظر نتيجه و تاثير، تنها مؤمنان هستند كه از اين نعمت بزرگ استفاده مى‌كنند و آن را عملا بخود اختصاص ميدهند.

سپس مى‌فرمايد: يكى از مزاياى اين پيامبر ص اين است كه او از جنس‌