تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧ - تفسير روح حقجويى اسلام

ضمنا از پاره‌اى از روايات استفاده مى‌شود كه ستايش شدگان در اين آيات منحصر به" عبد اللَّه بن سلام" و همراهان او از قوم يهود نبودند، بلكه چهل تن از مسيحيان نجران و ٣٢ تن از مردم مسيحى حبشه، و ٨ تن از مردم روم كه تا آن روز اسلام را پذيرفته بودند، مشمول اين آيه مى‌باشند و تعبير اهل كتاب كه تعبير وسيعى است نيز گواه بر اين مطلب است.

وَ ما يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ‌ اين آيه در حقيقت مكمل آيات قبل است، و مى‌فرمايد:" اين دسته از اهل كتاب در برابر اعمال نيكى كه انجام مى‌دهند پاداش شايسته خواهند داشت"، يعنى هر چند در گذشته مرتكب خلافهايى شده باشند اكنون كه در روش خود تجديد نظر به عمل آورده‌اند و در صف متقين و پرهيزگاران قرار گرفته‌اند، نتيجه اعمال نيك خود را خواهند ديد و هرگز از خدا، ناسپاسى نمى‌بينند!.

به كار بردن كلمه" كفر" در اينجا در برابر" شكر" است، زيرا شكر در اصل به معنى اعتراف به نعمت است و كفر و كفران به معنى انكار آن است يعنى خداوند هيچگاه اعمال نيك آنها را ناديده نخواهد گرفت.

وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ‌ با اينكه خداوند بهمه چيز آگاهى دارد. در اين جمله فرموده است:" خداوند از پرهيزكاران آگاه است" گويا اين تعبير اشاره به آن است كه افراد پرهيزگار با اينكه غالبا در اقليت هستند، و مخصوصا در ميان يهوديان معاصر پيامبر اقليت ضعيفى را تشكيل مى‌دادند و طبعا بايد چنين افراد قليلى به چشم نيايند اما از ديده تيزبين علم و دانش بى پايان پروردگار هرگز مخفى نمى‌مانند، و خداوند از آنها آگاه است، و اعمال نيك آنها، كم باشد يا زياد، هرگز ضايع نمى‌شود.