تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦ - تفسير عاقبت مرگبار طغيانگران

در آيه بعد به شرح بيشترى در زمينه طغيانگرى قوم ثمود پرداخته، مى‌افزايد:" رسول خدا به آنها گفت: ناقه خداوند را با آبشخورش واگذاريد، و مزاحم آن نشويد" (فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها) [١] منظور از" رسول اللَّه" در اينجا حضرت صالح ع پيغمبر قوم ثمود است، و تعبير به ناقة اللَّه (شتر ماده متعلق به خداوند) اشاره به اين است كه اين شتر يك شتر معمولى نبود، بلكه به عنوان معجزه و سند گوياى صدق دعوى صالح فرستاده شده بود، يكى از ويژگيهاى آن طبق روايت مشهور اين بود كه شتر مزبور از دل صخره‌اى از كوه برآمد تا معجزه گويايى در برابر منكران لجوج باشد.

از آيات ديگر قرآن به خوبى استفاده مى‌شود كه حضرت صالح ع به آنها خبر داد كه آب آشاميدنى قريه بايد ميان آنها و ناقه تقسيم شود، يك روز براى ناقه، و روز ديگر براى اهل قريه باشد، و هر كدام در نوبت خود از آب استفاده كنند و مزاحم ديگرى نشوند:" وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ (قمر- ٢٨).

و مخصوصا به آنها گفت: اگر متعرض اين ناقه شويد عذاب خداوند دامان شما را خواهد گرفت:" وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌" (شعراء- ١٥٦).

[١]" ناقة اللَّه" منصوب است به فعل محذوفى و در تقدير چنين است ذروا ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها شبيه آنچه در آيه ٧٣ اعراف و ٦٤ هود آمده است.