تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٤ - تفسير ما به تو خير فراوان داديم

" جبرئيل" عرض كرد:" اين نحيره نيست، بلكه خداوند به تو دستور مى‌دهد هنگامى كه وارد نماز مى‌شوى موقع تكبير، دستها را بلند كن، و همچنين هنگامى كه ركوع مى‌كنى يا سر از ركوع برمى‌دارى، و يا سجده مى‌كنى، چرا كه نماز ما و نماز فرشتگان در هفت آسمان همين گونه است، و براى هر چيزى زينتى است، و زينت نماز بلند كردن دستها در هر تكبير است" [١] و در حديثى از امام صادق ع مى‌خوانيم كه در تفسير اين آيه با دست مباركش اشاره كرده و فرمود:" منظور اين است كه دستها را اينگونه در آغاز نماز بلند كنى به طورى كه كف آنها رو به قبله باشد" [٢] ولى تفسير اول از همه مناسبتر است، چرا كه منظور نفى اعمال بت‌پرستان است كه عبادت و قربانى را براى غير خدا مى‌كردند، ولى با اين حال جمع ميان همه معانى و رواياتى كه در اين باب رسيده است هيچ مانعى ندارد و به خصوص اينكه در باره بلند كردن دست به هنگام تكبيرات روايات متعددى در كتب شيعه و اهل سنت نقل شده است، به اين ترتيب آيه مفهوم جامعى دارد كه اينها را نيز شامل مى‌شود.

" شانئ" از ماده" شنئان" (بر وزن ضربان) به معنى عداوت و كينه- ورزى و بد خلقى كردن است،" و" شانئ" كسى است كه داراى اين وصف باشد.

[١] و [٢] " مجمع البيان" جلد ١٠ صفحه ٥٥٠.