روز ٢٢ بهمن روزى بود که ارتش و ملت به هم پیوستند و روزى بود که ارتش از طاغوت به الله برگشت و با تکبیر پشتیبانى امت بر طاغوت غلبه کرد و این معنا باید سرمشق ما باشد در تمام زندگى، که اگر یک ملتى همه قشرهایش با هم بودند و یکپارچه بودند هیچ قدرتى نمى‌تواند در مقابل آنها ایستادگى کند و آسیبى به آنها برساند. کسانى که از ابرقدرت‌ها خواهند از کشورى غلبه به کشورى بکنند و از کشورى بهره بردارى کنند، اینها محتاجند به اینکه یا این کشور با تمام افرادش طرفدار آنها باشد که از دسته جمعى آنها بهره‌بردارى کند و یا اینکه بازى بدهند گروه‌هایى را که تفرقه بیندازند بین افراد این کشور، گروه‌هاى این کشور. آنها مى‌دانند که اگر بخواهند بهره‌کشى کنند از یک کشورى، باید آن کشور و آن ملت سر جاى خودش باشد تا بتوانند بهره‌کشى کنند. آنها مى‌خواهند که این کشور را و یا هر کشور دیگرى را که از آن مى‌خواهند بهره بر دارند خود ملت را به یک طورى تسلیم کنند نه اینکه ملت از بین بکلى برود و اگر چنانچه ملت با هم قیام کنند در مقابل تمام قدرت‌هاى عالم، قدرت‌هاى عالم به خودشان اجازه نمى‌دهند که با یک همچو ملتى مقابله کنند براى اینکه آنها براى بهره‌بردارى است، وقتى ملت همه در مقابلشان ایستادند براى آنها بهره بردارى امکان ندارد. و لهذا کوشش اصیل آنها در این است که در خود ملت، بین قشرهاى ملت اختلاف ایجاد کنند که با اختلاف خود ملت یک طایفه‌اى از آن طرف، یک طایفه‌اى از آن طرف، آنها بتوانند سلطه پیدا کنند وقتى سلطه پیدا کردند و یک نفر قلدر را حکومت کردند و مسلط کردند بر کشور، مى‌توانند بهره‌بردارى خودشان را و نتایجى که از سلطه بر یک کشورى است توانند آنها آن را به ثمر برسانند و لهذا ملت ما که تجربه کرد این معنا را، این واقعیت را که با وحدت کلمه و وحدت مقصد همانطورى که غلبه کرد بر همه قدرت‌هائى که پشتیبانى مى‌کردند از شاه مخلوع ایران و بعدش از جانشین منحوس او و بعدش هم از آن کسى که به نخست وزیرى غیر قانونى منتخب شد فهمیدند که هیچ یک از این قدرت‌ها نمى‌توانند در مقابل ملت که یکپارچه است، در ٢٢ بهمن ثابت شد که ملتى یکپارچه، ملتى که مقصدشان یک مقصد الهى است نه مقصدشان یک مقصد مادى صرفاً و همه‌شان با هم یکصدا هستند، یک مقصد هستند، نمى‌توانند که بر این ملت غلبه کنند و دیدند که ملت غلبه کرد بر همه آنها و آن کسى