من با اینکه در روز شنبه بناى صحبت نبوده است و نداشته‌ام لکن براى اینکه آقایان دانشگاهى هستند و دنبال مسائل دانشگاهى و انقلاب فرهنگى صحبت کردند من هم به سهم خودم چند کلمه‌اى عرض کنم.

بالاتر چیزى که دشمن‌هاى کشورهاى مستضعف و کشورهاى اسلامى از طرف مخالفین با بشریت انگشت رویش گذاشتند، دانشگاه است براى اینکه آنها خوب مى‌دانند که اگر دانشگاه در خدمت آنها باشد یعنى همه کشور در خدمت آنهاست. دانشگاه است که اداره امور کشور را مى‌کند و دانشگاه است که تربیت نسل آینده و حاضر را مى‌کند و اگر چنانچه دانشگاه در اختیار چپاولگرهاى شرق و غرب باشد کشور در اختیار آنهاست. آنقدرى که دانشگاه هدف بوده است جاهاى دیگر نبوده اند. روحانیت هم پهلوى دانشگاه هست و آنها دانشگاهى‌ها را با آن تربیت شرقى یا غربى وارد در صحنه مى‌خواستند بکنند و روحانیون را از باب اینکه از آن جهت که آنها را تحت کنترل خودشان بیاورند مأیوس بودند، مى‌خواستند که از صحنه خارج کنند.

آنها دانشگاه نمى‌خواستند و دانشگاه‌هاى علوم قدیمه هم نمى‌خواستند آنها سعى کردند که این دو قشر را و این دو دانشگاه را که تمام مقدرات کشور مى‌تواند در دست آنها باشد یکى را تربیت خارجى و شرقى و غربى بکنند و به صحنه بیاورند و یکى دیگر را که تربیتش در دست آنها نبود و هزار سال هم نتوانستند آنها در آن رخنه کنند، مى‌خواستند که از صحنه خارج کنند. چه بکنند که از صحنه خارج کنند و اینها را هم در اختیار خودشان داشته باشند؟

یکى از کارهاى مهم، بدبین کردن دانشگاهى‌ها به روحانیت بود و بدبین کردن روحانیت بر دانشگاه. در طول این مدت‌هاى طولانى سعى کردند در اینکه بین این دو قشر اختلاف ایجاد کنند، شکاف ایجاد کنند بلکه اینها را با هم دشمن کنند. اگر در بین دانشگاه مى‌رفتیم، اسم آخوند در آنجا مطابق با یک ماده مخدر بود، اگر در بین طلاب علوم دینیه هم مى‌رفتیم دانشگاهى مطابق با بى دینى بود. اینها را به جان هم مى‌انداختند و از هم جدا مى‌کردند تا اینکه آن استفاده‌هایى که باید بکنند، بکنند.