در باب نشریات، خودتان مى‌دانید که نقش نشریات در هر کشورى از همه چیزها بالاتر است. روزنامه‌ها و مجلات مى‌توانند که یک کشورى را رشد بدهند و هدایت بدهند به راهى که صلاح کشور است و مى‌توانند که بعکس عمل بکنند. مع الاسف در ایران، در آن زمانى بى‌استثناء نشریات و نوشته‌ها غیراسلامى بود و آنان براى برنامه‌اى که انحراف جوانان بود، به هر راهى تمسک کردند، از جمله به نشریات. مجلات آن روز، جوانان را به فساد مى‌کشاند و پس از آنکه آنها رفتند و نشریات این طرف شروع شد، بسیاریشان انحرافات آنطورى اگر نداشتند، لیکن انحرافات جور دیگرى داشتند، یعنى اگر دیدند که مى‌شود مجلات را با آن روش سابق انتشار دهند، مقالاتى جانشین آنها کردند که در راهى است که راه قدرت‌هاى بزرگ است.

ابتداى انقلاب که درها به روى همه اشرار باز بود، آنها از آزادى سوءاستفاده کرده، شروع کردند به کارهائى که شما خودتان بهتر مى‌دانید. یک وقت متوجه شدند به اینکه مجلات یک بابى هستند که باب تاخت و تاز به یکدیگر و این به او اشکال کردن، نه اشکال سالم بلکه انتقام. و این براى کشورى که مى‌خواهد جمهورى اسلامى داشته باشد، مقتضى نبوده و نیست و مجلات و روزنامه‌ها باید در محیطى اسلامى و با جهت اسلامى باشند.

باید مطالب نشریات رو به انتقاد سالم و مصلحت اندیشى و هدایت باشد. گاهى ممکن است یک انتقادى از باب اینکه با سلامت نفس نوشته نشده است، انتقاد باعث بدتر شدن وضع شده باشد. انتقادى وضع را آرامش مى‌دهد که از روى مصالح باشد و نویسنده توجه به این داشته باشد که مسؤولیت الهى دارد و پیش خدا مسؤول است. کسى که قلم به دست مى‌گیرد، بداند که مورد سؤال قرار مى‌گیرد که اینکه نوشتى چه بود.

انسان از خودش همیشه غافل است، نمى‌تواند ادراک کند که چکاره است. ممکن است چهل پنجاه یکى سال فکر کند که براى خدا کار مى‌کند و آن که به او القاء مى‌کند شیطان باشد. مجله نوشتن مسؤولیتى بزرگ دارد هم پیش خداى تبارک و تعالى هم پیش مردم. ممکن است اینها مملکتى را به