با اینکه وقت کم است و تقریباً گذشته است لکن من چند کلمه با شما روحانیون و شما برادران و فرزندان اسلام در میان مى‌گذارم. دست‌هاى مرموز جهانخواران به وسیله اشخاص و گروه‌هایى که در قشرهاى ملت‌هاى اسلامى نفوذ کرده‌اند، در طول سالیان دراز یک برنامه‌اى را انجام دادند و مع الاسف انجام گرفت و ثمرات خبیث خودش را هم تحویل ملت‌ها داد و آن این معنا که روحانیون باید در مساجد و در حجره‌ها و در زاویه‌ها منزوى باشند و تمام کار آنها این است که پیرمردانشان از منزل تا مسجد و از مسجد به منزل بروند و کنار از جامعه و بى‌توجه به چیزهایى که بر جامعه مى‌گذرد باشند و حتى دخالت روحانیین در امور اجتماعى و سیاسى کشور یک ننگى بود و خلاف عدالت و مقام روحانیت. وظیفه جوان‌هاى روحانى هم خزیدن در گوشه مدارس و حجره‌هاى مرطوب و فقط تحصیل علوم، آن هم نه آنى که مربوط به جامعه است و نه آنکه مربوط به سیاست جامعه، حتى لباس جندى جزء چیزهائى حساب مى‌شد که اگر روحانى آن لباس را به تن کند، از عدالت خارج مى‌شود، و دخالت در امور سیاسى یک وضعى تعبیر شده بود که این برخلاف روحانیت است و فلان آقا که سیاسى است، دیگر نباید در جرگه روحانیت باشد. این امرى بود که براى منزوى کردن روحانیت و کشاندن آنها را به گوشه‌هاى انزوا و حجره‌هاى مدارس و گوشه‌هاى مسجد طرح‌ریزى شده بود و به باور اکثر از روحانیون و اکثر قریب به اتفاق ملت واقع شده بود. اگر یک امرى که مربوط به سیاست، مربوط به اجتماع، مربوط به گرفتارى سیاسى و اجتماعى اسلام و کشور اسلام بود روحانیین نباید دخالت کنند. این امر را از اروپا گرفته بودند که آنها هم روحانیت خودشان را منزوى کرده بودند تا هر کارى که مى‌خواهند به سر ملت‌ها بیاورند و کسى نباشد چرا بگوید. در اینجا هم، در مملکت ما و در بلاد دیگر اسلامى هم همین نقشه بود و روحانیین اگر دخالت در یک امر سیاسى مى‌کردند، ملت به آنها ایراد مى‌گرفت و خود روحانیین هم ایراد مى‌گرفتند. آنها باید منعزل باشند از سیاست و از گرفتارى‌هاى اسلام مسلمین و این امور باید به دست سلاطین و وابستگان به آنها سپرده بشود. این یک نقشه‌اى بود که سال‌هاى طولانى کشیده شده بود و استفاده‌هاى بزرگى هم کردند. اگر این نقشه نبود یا به ثمر نرسیده بود، کشور ما و کشورهاى اسلامى که روحانیین‌شان باید در امور کشور دخالت‌