من یک کلمه راجع به مجلس و محیط مجلس عرضى دارم و یک کلمه هم راجع به کشور و کسانى که در این کشور مشغول به خدمت هستند. آنکه راجع به مجلس است، یک مقدار زیادش را دیشب از تلویزیون آقایان دیدند که من در سال قبل آن مسائل را گفتم و باید عرض کنم که مع الاسف آن که من مى‌خواستم نشده است. من مى‌خواستم که این مجلس یک معلم باشد از براى همه کشور و براى مجلس‌هاى بعد و نسل‌هاى آینده که کیفیت مشاوره وکلا باید این نحو باشد، نه آن نحوى که در مجالس سابق و خصوصاً این مجالس آخر پنجاه ساله، آنطور نباشد و آقایان در یک محیط آرام مسائلى که دارند با آرامش بیان کنند، اختلافاتى که در دیدها دارند، در سلیقه‌ها دارند اینها را با یک آرامش خاطر بیان کنند و حل و فصل کنند و راجع به مسائل کشور هم که در آنجا مى‌آید باز هم با یک محیط آرام، که در محیط آرام است که عقل‌ها مى‌توانند کار بکنند. آن روزى که غضب توى کار آمد عقل کنار مى‌رود. قوه غضبیه هر وقت به راه افتاد، عاقله را کنار مى‌زند و به روى بى عقلى صحبت مى‌کند. قاضى اگر چنانچه در حال غضب باشد، نباید حکم بدهد براى اینکه حکم در حال غضب حکمى است که از منشاء عقلى و شرعى صادر نمى‌شود. شما مسائلى که دارید فرض کنید که یک نفر مى‌رود و مسائل خودش را مى‌گوید، انتقاد هم دارد، انتقادات آزاد است به اندازه اى که نخواهند یک کسى را خفیف کنند یا یک گروهى را خفیف کنند و از صحنه خارج کنند. انتقاد براى ساختن، براى اصلاح امور، این لازم است، هر مجلس باید این انتقادات را داشته باشد لکن اگر این انتقادات، آن که انتقاد مى‌کند با آرامش خاطر و با نظر صحیح انتقاد بکند، آن که جواب مى‌دهد آن هم اگر با نظر صحیح و بدون اینکه غضب در آن راه داشته باشد جواب بدهد، آنوقت منطق در مقابل منطق است و اگر چنانچه با هیاهو و جار و جنجال بخواهید شما یک مسأله را حل بکنید و هر کسى در نظر داشته باشد که طرف مقابل خودش را مثل یک دشمن بکوبد، عقل‌ها کنار مى‌رود و قوه غضبیه که بدترین قوه‌هاست اگر مهار نشود، آنها در کار مى‌افتند و مسائل را علاوه بر اینکه حل نمى‌کنند مشکل‌تر مى‌کنند.