اساس همه شکست‌ها و پیروزى‌ها از خود آدم شروع مى‌شود. انسان اساس پیروزى است و اساس شکست است. باور انسان اساس تمام امور است. غربیان و در سابق انگلستان و بعد از او امریکا و سایر کشورهاى قدرتمند دنبال این بودند که با تبلیغات دامنه‌دار خودشان به ممالک ضعیف باور بیاورند که ناتوانند، باور بیاورند که اینها نمى‌توانند هیچ کارى انجام بدهند، اینها باید در صنعت، در نظام، در اداره کشورها، دستشان به طرف قدرت‌هاى بزرگ از شرق و غرب دراز باشد. آنهائى که مى‌خواستند مخازن این کشورهاى ضعیف را ببرند، نقشه‌هاى درست فکر کرده آنها این بود که مردم این کشور را، ملت این کشورها را باور بیاورند که خودشان ناتوانند، ناتوانى را به خورد کشورهاى مستضعف بدهند و خود مردم با این باور که ما توانیم صنعتى را خودمان ایجاد کنیم و نمى‌توانیم لشکرى را خودمان اداره کنیم و نمى‌توانیم اداره مملکت خودمان را بکنیم، این باور که به وسیله تبلیغات غربزدگان در این ممالک پیاده شد این کشورها را به تباهى و عقب ماندگى کشاند. هر کارى را که انسان باورش این است که ضعیف است نسبت به آن کار، نمى‌تواند آن کار را انجام بدهد. هر قدر، قدرت ارتشى زیاد باشد، لکن قدرت روحى نداشته باشد و با باورش آمده باشد که در مقابل فلان قدرت و فلان قدرت نمى‌تواند ایستادگى کند، این ارتش محکوم به شکست است و هر کشورى که اعتقادش این باشد که نمى‌تواند خودش صنعتى را ایجاد کند این ملت ملت محکوم به این است که تا آخر نتواند و این اساس نقشه‌هائى بوده است که براى ملل ضعیف دنیا قدرت‌هاى بزرگ کشیده‌اند و قلمفرسایانى که در راه آنها قلمفرسایى مى‌کردند و غربزدگانى که وابسته به آنها بودند این مطلب را به طور وسیع تبلیغ کردند، به طورى که این ممالک باورشان آمده بود که هیچ کارى از آنها ساخته نیست و هیچ امرى از امور کشورى و لشکرى و صنعت و سایر امورى که در تمدن بشر دخالت دارد از عهده اینها ساخته نیست و باید از غرب و از قدرت‌هاى بزرگ اینها تبعیت کنند، لشکرشان مستشار لازم دارد و کشورشان مدبر. این باور مادامى که در کشورهاى جهان و کشورهاى مستضعف هست براى خاطر همین باور تا آخر مبتلا و وابسته هستند.