ما آن صدمه‌اى که از قدرت‌هاى بزرگ خوردیم، باید بگوئیم که بالاترین صدمه، صدمه شخصیت بوده. آنها کوشش کردند که شخصیت ما را از ما بگیرند و به جاى شخصیت ایرانى و اسلامى یک شخصیت وابسته اروپائى شرقى و غربى به جایش بگذارند. یعنى تربیت فاسدى که در رژیم سابق بود و به تدریج داشت قوت مى‌گرفت، این بود که از همان کودکستان شروع کنند به این برنامه که اطفال ما را از همان جا زمینه تبدیلشان را به یک موجود وابسته فراهم کنند تا برود به مرتبه بالا مثل دبیرستان، بعد هم بالاتر از او. در طول این مدت‌ها که ایران مبتلا به این بوده است، این بیمارى در او پیدا شده است که ما نمى‌توانیم کار بکنیم، ما همه چیز را باید از خارج بیاوریم و یا استمداد کنیم از آنها، اگر یک آپاندیس را مى‌خواهیم عمل کنیم، طبیب از خارج بیاوریم یا این را بفرستیم به خارج. شما دیدید که در زمان محمدرضا براى یک مرض خیلى جزئى بود، آپاندیس بود یا شبیه به او، از خارج طبیب آوردند و مى‌دانید که یک کسى ادعاى این را دارد که من رهبر این ملت هستم و من مى‌خواهم این کشور را به تمدن بزرگ برسانم و آنهمه تبلیغات براى این مسأله کردند تا او را یک شخصیت بزرگى نشان بدهند، از یک همچو شخصیت به قول خودشان بزرگ، یک همچو عملى چه غائله‌اى و چه فاجعه‌اى براى مملکت ایجاد مى‌کند در نظر خارج و در نظر داخل. در خارج ایجاد مى‌کند این مطلب را که اینها اگر چنانچه طبیب متخصصى راجع به یک همچو امرى هم داشتند، خوب دیگر لازم نبود از خارج بیاید. در داخل هم، بى اعتبار کردن اطبا و دکترهاى ما بود. این یک مسأله‌اى نبود که اتفاقى انسان اینطور مى‌فهمد، مسأله اتفاقى نبود که این آدم از باب اینکه به این وابسته‌اش علاقه داشت مى‌خواست که از خارج بیاورد، یک مسأله برنامه‌ریزى شده‌اى بود که شخصیت را بگیرند از این کشور.

اگر مى‌خواستید شما یک زمینى را، یک خیابانى را آسفالت کنید، یک جاده‌اى را بسازید، دستشان را دراز مى‌کردند پیش خارج که از خارج بیایند، متخصصین بیایند این کار را بکنند. این نه از باب اینکه در اینجا نبود، از باب اینکه مى‌خواستند اینجا را، اصلش نادیده بگیرند، مملکت خودشان را بگویند ما هیچ کاره‌ایم و اصلاً ما چیزى نیستیم. باید ما همه چیزمان از خارج باشد حتى آسفالت مثلاً