حالا که این توفیق حاصل شد، لازم است من چند نکته را به آقایان بگویم: یکى اینکه شما خودتان حاضر صحنه از اول انقلاب تا حالا بودید و آن ناگوارى‌ها که بر ایران گذشت، شاهد بودید و هر یک هم تاریخ را خوانده اید و دیده اید که از ناحیه شاهنشاهى و خصوصاً این پنجاه سال از ناحیه قدرت‌هاى بزرگ به کشور شما چه گذشته است و شاید بتوان گفت که بر ارتش از سایر قشرهاى ملت ناگوارتر گذشته است. با آمدن مستشارهاى خارجى در بین ارتش و آن مسائلى که پیش آوردند اینها در صدد بودند که اصل غرور ارتش را بکشنند. ارتش وقتى مى تواند استقلال و غرور خودش را حفظ کند، این است که ببیند خودش هست نه اینکه از خارج یک کسى بیاید و مستشارانى بیایند و بخواهند او را اداره کنند. معناى از خارج آمدن این است که ارتش، ارتش استعمارى است و خودش حیثیتى از خودش ندارد، از این جهت بر ارتش به حسب قاعده باید بدتر گذشته باشد تا به سایر قشرها. اینها اگر محرومیت‌هایى داشتند که داشته‌اند و اگر رنج‌ها و عذاب‌هایى دیدند که همه دیدند، اینها براى آنها شاید قابل تحمل بوده است، لکن ارتشى که باید یک کشور را حفظ کند و سرحدات کشور را حفظ کند، دفاع از کشور خودش بکند، این را بخواهند وابسته کنند به یک کشور دیگرى هر چه باشد آن کشور، هر چه قدرتش زیاد باشد، این معنایش اصل از بین بردن تمام حیثیت ارتش است. از این جهت یکى از تحفه‌هاى بسیار با ارزشى که این انقلاب به ما داده است، هدیه‌اى است که از جانب خداى تبارک و تعالى به ما عنایت فرموده است، همین است که دست قدرت‌هاى بزرگ از ارتش بریده شد و مستشارهاى آنها بیرون رانده شدند و شما الان خودتان هستید و فرماندهان خودتان. فرماندهان وقتى از خودتان هست، این خودتان هستید، دیگر اینطور نیست که شما این ناراحتى را در قلبتان احساس کنید که ما در تحت فرمان دشمن‌هاى خودمان هستیم. و شما مى‌دانید که این قدرت‌هاى بزرگ، دشمن توده‌هاى مردم هستند و دشمن کشورها خصوصاً کشورهاى اسلامى. انسان احساس کند که باید خاضع باشد در مقابل دشمن خودش، در مقابل دشمن اسلام خودش، کشور خودش، این بسیار ناگوار بوده است، از این جهت این هدیه‌اى که خداى تبارک و تعالى به ارتش عنایت کرده است، شاید بیشتر و ارزنده‌تر باشد از اینکه به سایر قشرها عنایت کرد، البته همه ارزنده است، همه الطاف خدا ارزنده