شما مى‌دانید که این بچه‌هاى کوچک که در دبستان هستند و بعد از آن در جاهاى دیگرى مثل دبیرستان و بعد هم منتهى مى‌شوند به دانشگاه‌ها، همین‌ها سرمایه این کشور هستند، یعنى سرمایه علمى و سازندگى علمى این کشور هستند و مى‌دانید که این کودکان از اولى که وارد مى‌شوند در محیط تعلیم، یک نفوس سالم ساده و بى آلایش و قابل قبول هر تربیتى و هر چیزى که به آنها القاء مى‌شود، هستند، و اینها از اول که وارد در کودکستان مى‌شوند اماناتى هستند الهى به دست آنهائى که در کودکستان آنها را تعلیم مى‌دهند و همین امانات از آنجا منتقل مى‌شوند به جاهاى دیگر و به دست معلمین دیگر تا برسد به آنجائى که رشد کردند و بزرگ شدند و وارد شدند در مراتب عالیه و دانشگاه‌ها. اگر چنانچه این اطفال را از اول یک نحو تربیت بکنند که در آن انحراف نباشد، تربیت‌هاى مناسب با انسان باشد، مناسب با فطرت پاک انسان ها باشد، از آن اول وقتى که آن معلمین دبستان و کودکستان، بعد بالاتر تحت تربیت واقع مى‌شوند، با همان ترتیب وارد مى‌شوند به دبیرستان مثلاً و اگر اینجا هم همان تربیت به صراط مستقیم باشد و آنها را به آن راهى که فطرتشان اقتضاء دارد هدایت کنند معلمین، از باب اینکه اینها جوان هستند و اول بچه بودند و الان جوان دیگرى شدند و در آنجا اگر باز تعلیم و تربیت یک تربیت انسانى باشد، با همان حال که پذیرش هر تربیتى در نوسال‌ها و میانسال‌ها خیلى زود انجام مى‌گیرد، وارد مى‌شوند به مراتب بعد، آنجا هم اگر چنانچه تربیت یک تربیت انسانى باشد و موافق با فطرت انسان که همان فطرت ودیعه گذاشته از خداست، فطرت الله التى فطرالناس علیها آنطور باشد، در دانشگاه هم همانجور تربیت باشد، اینها بعد که تحویل به جامعه داده مى‌شوند و مقدرات جامعه قهراً به دست اینها سپرده مى‌شود بالمال، یک کشور را کشور نورانى، کشور انسانى، کشور به فطرت الله تربیت مى‌کنند و کشور را به جلو مى‌برند. اگر شما بخواهید تعلیم کنید فقط اطفال را و کارى به این نداشته باشید که در پهلوى تعلیم و تربیت انسانى، تربیت اخلاقى باشد، اینها با همان علم بدون تربیت مراحل را طى مى‌کنند و علم بدون تربیت آنها را یا اکثر آنها را رو به فساد مى‌کشد.