این کارى که شما در آن دخیل هستید، چه آقایانى که مقام قضاوت را دارند و چه آنهائى که مقام دادستانى را دارند و چه آنهائى که سروکارشان با زندانى‌ها و با این نحو زندانى هاست، این کار کار بسیار مشکلى است و ارزنده. اما مشکل است براى اینکه مسأله قضاوت همیشه اینطور است که یک طرف ناراضى است، همچو نیست که دو نفر آدمى که با هم اختلاف دارند اگر قاضى تشخیص داد که یکى از آنها مجرم است، مجرم هم روى موازین اسلامى تصدیق بشود و صحبتى نکند لااقل شاید در تمام افرادى که محاکمه مى‌شوند و اینها محکوم مى‌شوند، محکومین ناراضى‌اند، چه محکومیت بحق باشد که انشاءالله هست و چه خداى نخواسته محکومیت به ناحق باشد. خوب آن که به ناحق است، صحیح است که ناراضى باشد اما مسأله، مسأله مشکلى است. شمائى که متکفل این امر هستید و سرو کارتان با یک همچو وضعیتى هست که در مقام قضاوت آنطورى است بعدش هم وقتى منتهى شود به حبس وضعش آنطورى است که شما دارید مى‌گوئید، کار، بسیار کار مشکلى است لکن ارزنده است. مى‌ارزد به اینکه انسان در کارهاى مشکل که وارد مى‌شود به اشکالاتش هم یک قدرى تن در بدهد. من الان نمى‌توانم یک مسأله همچو شسته و رفته اى عرض کنم، لکن آنى که من عرض مى‌کنم راجع به همه قضاتى که لابد اکثرا روحانیون هستند دیگر، یا همه یک مطلبى که راجع به قضات من عرض مى‌کنم این است که مسأله قضاوت یک مسأله‌اى است که در اسلام شاید در رأس مسائل باشد و سروکارش با جان مردم است، با مال مردم است، با نوامیس مردم است. این از مسائل بسیار مشکل و حلش هم بسیار مشکل و شرایط قاضى هم خیلى زیاد و ما امروز آنقدر قاضى که داراى همه شرایط باشد نداریم ولى خوب مشغولند به اینکه انشاء الله تهیه کنند.

لکن آنهائى که حالا متکفل هستند و تشخیص داده شدند، چه در قم و در تهران به اینکه صلاحیت اینکه رسیدگى بکنند دارند، اینها باید بسیار توجه به این معنا بکنند که امروز آن که هدف اولى است، روحانیت است. براى همه این دستجات آن که هدف اولى است که مى‌خواهند در جامعه اینها را منزوى کنند و کنار بگذارند، روحانیین‌اند و اگر چنانچه این قضاتى که سروکارشان با مردم و با مجرمین است و آنها هم اهل این هستند که داد و قال بکنند و اظهار نگرانى بکنند و این مسائلى که