امروز روز بسیار بزرگى است که هم پیشواى امت بزرگ اسلامى دنیا را به نور مبارکشان منور کردند و هم پیشواى بزرگ مذهب، و شاید در ایام دیگر ما مثل امروز کم داشته باشیم یا نداشته باشیم و من تبریک عرض مى‌کنم به همه ملت‌هاى اسلام و همه کشورهاى اسلامى‌و به شما آقایان وکلاى محترم مجلس و هیات دولت و سایر برادرانى که در اینجا حضور دارند و من سلامت و توفیق و پیروزى همه شما را از خداوند تعالى خواستارم.

برکت وجود رسول اکرم برکتى است که در سرتاسر عالم از اول خلق تا آخر یک همچو موجود با برکت نیامده است و نخواهد آمد. اشرف موجودات و اکمل انسان‌ها و بزرگتر مربى بشر این وجود مبارک است و مبین احکام اسلام و ایده‌هاى رسول اکرم ذریه مطهر ایشان و خصوص حضرت جعفرابن محمد صادق هستند.

کوشش انبیا و ایده بعثت در تمام قرن‌ها تربیت این موجود است، این موجودى که عصاره همه مخلوقات است و با اصلاح او اصلاح مى‌شود عالم و با فساد او به فساد کشیده مى‌شود. کوشش انبیاء از اول تا آخر این بوده است که این موجود را به صراط مستقیم دعوت کنند و راه ببرند، نه همان هدایت و گفتن تنها، بلکه راهنمایى و الگو بودن خودشان در اعمال و در افعال و در اقوال، براى اینکه این موجود را به آن کمالى که لایق است، برساند. و مع الاسف این ایده به آنطورى که آنها مى‌خواستند حاصل نشد و بعدها هم به آنطورى که انبیا در نظر داشتند حاصل نخواهد شد، براى اینکه اینها مواجه هستند با یک موجودى که این موجود شناخته نشده است الا براى خدا و کسانى که علم را از خداى تبارک و تعالى اتخاذ کردند و یک موجود پیچیده‌اى است که حتى خودش از خودش اطلاع ندارد و شاید این کلمه‌اى که وارد شده است که من عرف نفسه فقد عرف ربه تعلیق به یک امر محالى باشد براى نوع بشر. شناخت انسان خودش را، و شناخت اوصافى که در انسان هست و غرایزى که در انسان هست این از امورى است که یا محال است یا نظیر محال، الا هر کسى که عصمت الله تعالى. انسان خودش از باب اینکه حب نفس دارد و هر چه را مى‌خواهد، براى خودش مى‌خواهد. براى خاطر این حب نفس شدید از بسیارى از امور غافل است یعنى با این حب نفس نمى‌تواند خودش را آزاد بشناسد.